Too late: Za późno

Delayed till she had ceased to know,
Delayed till in its vest of snow
Her loving bosom lay.
An hour behind the fleeting breath,
Later by just an hour than death, —
Oh, lagging yesterday!

 

Could she have guessed that it would be;
Could but a crier of the glee
Have climbed the distant hill;
Had not the bliss so slow a pace,—
Who knows but this surrendered face
Were undefeated still?

 

Oh, if there may departing be
Any forgot by victory
In her imperial round,
Show them this meek apparelled thing,
That could not stop to be a king,
Doubtful if it be crowned!

 

*****

 

Spóźnione, aż zaprzestała wiedzieć
Spóźnione, aż opatrzone śniegiem
Spoczęło jej umiłowanie.
Za oddechem co umyka, o godzinę
O godzinę za śmiercią, jedynie —
Och, wczorajsze spóźnianie!

 

Czy mogła była to odgadnąć,
Czy zwiastun jaki mógł był zadąć
Ze wzgórz wysokiej dali;
Gdy przebłysk nie tak powolny —
Kto wie, twarz ta bez wigoru
Byłaby nadal niepokonaną?

 

Och, jeśli jest jakie rozstanie
Od wiktorii przepomniane
W mocarnym jej rozpędzie,
Pokaż uległe a strojne to ciało,
Co królem mu być nie przystało,
Wątpić, czy koronowanym będzie!

 

NOTA TŁUMACZKI

Wiersz ten może sugerować księcia Alberta, męża królowej Wiktorii. Jest to jednocześnie wiersz o paru kopiach w zbiorach rękopisów szkoły Harvard, co do których można podejrzewać fałszerstwo. Zapraszam do przeczytania dlaczego pozostaję przy pierwodruku.

Advertisements

Feel welcome to comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s