On this long storm the rainbow rose

On this long storm the rainbow rose,
On this late morn the sun;
The clouds, like listless elephants,
Horizons straggled down.

 

The birds rose smiling in their nests,
The gales indeed were done;
Alas! how heedless were the eyes
On whom the summer shone!

 

The quiet nonchalance of death
No daybreak can bestir;
The slow archangel’s syllables
Must awaken her.

 

*****

 

Na tej burzy tęcza urosła, przeciągłej,
Na tym ranku późnym, to słońce;
Chmury podobne wymęczonym są słoniom,
Przybłąkały się horyzonty.

 

Ptaszęta wstały w gniazdach, całe w uśmiechach,

Zawieruchy już odprawione;
Żal! Jakżeż tu oczy niebaczne — nad nimi
Letnie słoneczko rozświecone!

 

Dźwięku nie da, śmierci nonszalancja cicha
Dzionka przebłysk jej nie zaburzy;
To archanioła nieśpiesznych sylab kilka
Musi tę tutaj przebudzić.

 

First print Time and Eternity poem V, 5
Johnson poem 194 | Franklin poem 216

Advertisements

Feel welcome to comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s