The last night that she lived

The last night that she lived,
It was a common night,
Except the dying; this to us
Made nature different.

 

We noticed smallest things, —
Things overlooked before,
By this great light upon our minds
Italicized, as ‘t were.

 

That others could exist
While she must finish quite,
A jealousy for her arose
So nearly infinite.

 

We waited while she passed;
It was a narrow time,
Too jostled were our souls to speak,
At length the notice came.

 

She mentioned, and forgot;
Then lightly as a reed
Bent to the water, shivered scarce,
Consented, and was dead.

 

And we, we placed the hair,
And drew the head erect;
And then an awful leisure was,
Our faith to regulate.

 

*****

 

Noc ostatnia której żyła,
Była nocą zwykłą,
Z wyjątkiem tego umierania; nam
Natura się przeinaczyła.

 

Rzeczy postrzegliśmy najmalejsze, —
Co pominione przedtem,
W jasności tej wielkiej naszym umysłom
Poosobne, jak były.

 

Że inni mieć mogli miejsce
A kończyć raczej musi ona —
Zazdrość się o nią wzbudziła
Omal nieograniczona.

 

Czekaliśmy, jak odchodziła;
Czasu przesmyk znikomy,
Dusze zbyt wstrząśnione by mówić,
Obszernie nadchodziła wiadomość.

 

Napomknęła, i zapomniała;
Potem, jak trzcina giętko
Wodzie skłoniona, lekko zadrżała,
Zmarłszy, z wolą dobrą.

 

A my, poprawiliśmy włosy,
I głowę uprostowali;
I odpoczynek ten obrzydliwy zawładał
Co reguluje naszą wiarę.

Advertisements

Feel welcome to comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s