The last night that she lived

The last night that she lived,
It was a common night,
Except the dying; this to us
Made nature different.

 

We noticed smallest things, —
Things overlooked before,
By this great light upon our minds
Italicized, as ‘t were.

 

That others could exist
While she must finish quite,
A jealousy for her arose
So nearly infinite.

 

We waited while she passed;
It was a narrow time,
Too jostled were our souls to speak,
At length the notice came.

 

She mentioned, and forgot;
Then lightly as a reed
Bent to the water, shivered scarce,
Consented, and was dead.

 

And we, we placed the hair,
And drew the head erect;
And then an awful leisure was,
Our faith to regulate.

 

*****

 

Noc ostatnia, gdy ona żyła,
Była nocą zwykłą,
Prócz tego umierania; ono nam
Naturę uczyniło inną.

 

Rzeczy najmniejsze postrzegliśmy —
Pominione przedtem,
Co w jasności tej wielkiej umysłom
Poosobne znów, jakie były.

 

Iż inni jeszcze mogą istnieć,
Kończyć musi ona —
Zawiść o nią wzięła początek
Omalże nieograniczona.

 

Czekaliśmy, jak odchodziła;
Czasu przesmyk wąski,
Rażone zbyt dusze by mówić,
Długo powstawała wiadomość.

 

Napomknęła — i zapomniała;
A jak trzcina, lekko,
Skłonna wodzie, zadrżała ledwie
I zmarła, wyraziwszy zgodę.

 

A my, poprawiliśmy włosy,
A głowę podnieśli;
I relaks zawładał ten podły,
Ku regulacji naszych wierzeń.

 

First print Time and Eternity poem XX, 20

J poem 1100 | Fr poem 1100

Advertisements

Feel welcome to comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s