A wounded deer leaps highest

A wounded deer leaps highest,
I’ve heard the hunter tell;
‘T is but the ecstasy of death,
And then the brake is still.

 

The smitten rock that gushes,
The trampled steel that springs:
A cheek is always redder
Just where the hectic stings!

 

Mirth is the mail of anguish,
In which it cautions arm,
Lest anybody spy the blood
And “You’re hurt” exclaim!

 

*****

 

Jeleń zraniony skacze najwyżej,
Jak mówi łowca, słyszałam;
Jest to przystępem śmierci jedynie,
Wnet, cisza między krzewami.

 

Jak ugodzona skała się miota,
Jak stal, co skacze, deptana:
Policzek każdym razem czerwieńszy
Pod raptownymi żądłami!

 

Wesołość kolczugą jest cierpienia,
A uczy ramię roztropności,
Aby broczenia nikt nie wypatrzył
I krzyknął, „Jesteś raniony!”

First print Life poem VIII, 8
Johnson poem 165 | Franklin poem 181

Advertisements

Feel welcome to comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s