Dlaczego pozostaję przy pierwodruku

“Obszerne stosowanie myślników i niekonwencjonalne użycie dużych liter w manuskryptach Dickinson, wraz z idiosynkratycznym słownictwem i wyobrażeniowością, łącznie tworzą pracę znacznie bardziej różnorodną w stylach i formach niż powszechnie się oczekuje”, mówi Wikipedia, jak wielu innych.

 

“Studenci mogą mieć problemy z wyglądem poematów ― z faktem, że nie mają tytułów; że są często krótkie, skondensowane, skompresowane; że myślnik jest tak często używany w miejsce tradycyjnych znaków przestankowych.”

 

 

“Idiosynkratyczna praktyka poetycka Dickinson — jej wszechobecne użycie myślników, na przykład, czy niespodziewane duże litery…”

 

 

Poezja Emilii Dickinson była sukcesem wśród ludzi jej czasów – głównie tych, którzy znali poprawną pisownię oraz, tak jak ona, byli świadomi teksów założycielskich, Deklaracji Niepodległości, Konstytucji, czy Karty Praw. Ona na pewno nie miała swojej poezji za jedynie żart, chociaż miała poczucie humoru.

 

Jej poezja została wydana po raz pierwszy w roku 1890, przez Tomasza Wentwortha Higginsona oraz Mabel Loomis Todd, którzy znali ją osobiście. Wydanie to nie miało “idiosynkrazji”. Owe pojawiły się wraz z drukiem Johnsona z roku 1955, opartym na kolekcjach które Harward dostał w roku 1950, jako dar od Gilberta H. Montague. Amherst College otrzymał kolekcję od Millicent Todd Bingham, w 1956.

 

 

Przeanalizujmy Houghton F124C, szkic Bezpiecznych w alabastru swoich izbach.

 

The graphemic dash

Możemy wątpić, czy zaznaczone spacje są myślnikami. Wyglądają na grafemiczne podkreślenie rytmu, jeżeli rozważyć całą stronę.

 

 

Oznaczenia przynależą dobrze z nawykiem ręki. Możemy je zobaczyć wokół imienia adresatki, Suz. Nawyk ten ma otwarte ε któe zamyka się dla klastrów sibilantów, na przykład. Możemy porównać diadεms, Dogεs, oraz soundless.

 

Evidentnie, Emilia Dickinson rozwinęła swą praktykę pisemną, ponieważ język mówiony miał znaczenie w jej notacji. Dlaczego? Dla przykładu, zapraszam do przeczytania o jej inspiracji greką i łaciną.

 

 

Kontynuując analizę fizycznych własności manuskrytpów, przyjrzyjmy się kolejnej próbce. Wierszem nadal jest “Bezpieczni w alabastru swoich izbach”.

 

Graphemics__T__comparison1

 

Houghton F124B, Bezpieczni w alabastru swoich izbach.

 

Nawyk ręki nie ma charakterystycznego T, a F124B byłoby bliższe czystej kopii, niż F124C. Teorie o pogarszającym się wzroku Emilii Dickinson zawodzą z poważnego względu: pisemnie, litery w F124B nie są większe, ani szeroko rozstawione.

 

Graphemics__T1

 

Najwyraźniej, wedle pani Todd i pana Higginsona, ów kszłat T przynależał z materiałem nadającym się do prezentacji, a nie tylko ze szkicami. Więcej, jak to zazwyczaj z ludźmi bywa, T Emilii Dickinson rośnie, a nie maleje, wraz z finalizacją tekstu.

 

Graphemics of T__3

 

Fotokopia pisma Emilii Dickinson wydanego z serią pierwszą.

 

Jest coś bardzo dziwnego, z następnymi próbkami. Kopie te to Houghton F67A i F67B, wiersza Za późno, Emilii Dickinson. Tekst jest przepisany, prawie spójnie z drukiem Higginson-Todd.

 

 

F67A różni się dwoma słowami, joy i remaining; F67B jedynie słowem joy. Mogło ono występować w jakiejś wstępnej wersji poematu. Jednakowoż, patrząc na rytm i rym, widać, że nie miało tam pozostać.

 

Delayed till she had ceased to know,
Delayed till in its vest of snow
Her loving bosom lay.
An hour behind the fleeting breath,
Later by just an hour than death, —
Oh, lagging yesterday!

 

Could she have guessed that it would be;
Could but a crier of the joy (?)
Have climbed the distant hill;
Had not the bliss so slow a pace,—
Who knows but this surrendered face
Were undefeated still?

 

Joy oraz glee są blisko synonimiczne. Autorka nie mogła mieć trudności z dostosowaniem wysłowienia. Dlaczego więc przepisywać całość, z jednym tylko słówkiem z jakiegoś szkicu? Czy możemy wierzyć, że zrobiła to Emilia Dickinson? Pismo nie ma wielu cech charakterystycznych.

 

Datowanie radiowęglowe manuskryptów mogłoby się okazać cenne, wraz z C14 atramentu.

 

 

Moją decyzją jest pozostać przy druku Higginson-Todd. Mabel Todd i Thomas Wentwroth Higginson znali notację Emilii Dickinson dla szkiców. Zgadzam się, że zwrotki wyglądają w pierwodruku na arbitralne i czasem nie podążam za owym podziałem. Zwrotka powinna być integralną składową znaczenia, stąd moje tematyczne, czy też semantyczne zwrotki. Pracuję na przesłance, że część poezji najprawdopodbniej nie była ukończona, a decyzje autorskie nie były możliwe już przy pierwodruku.

 

Czy poezja Emilii Dickinson próbuje opowiadać o specjalnych Pszczołach, Ptakach, czy Uszach, jak sugerowałyby druki jej poezji dzisiaj?

 

Light laughs the breeze
In her Castle above them—
Babbles the Bee in a stolid Ear,
Pipe the Sweet Birds in ignorant cadence—
Ah, what sagacity perished here!

 

Nie. Jej notacja służyła rymowi, rytmowi, oraz jęzkowym morfemom.

 

 

Advertisements

Feel welcome to comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s