FIRST SERIES COMMENTARY

Of poetry, we “have what we take”, as there never is going to be a master key or blueprint to allow universal interpretation. This is what I like about poetry. However, veracity of the original material is an objective regard: to read verses, we care if it was the author to shape them the way we can see.

WHY THE FIRST PRINT?

Views on Emily Dickinson’s poetry changed in 1955, when Thomas H. Johnson published The poems of Emily Dickinson. Harvard University received manuscripts of her poetry in 1950, as a gift from Gilbert H. Montague. In 1956, Amherst College was given a collection by Millicent Todd Bingham.
FROM FASCICLE TO OPEN ACCESS, HARVARD UNIVERSITY PRESS
EMILY DICKINSON COLLECTIONS AND FINDING AIDS, AMHERST COLLEGE
 
It was after Johnson’s print that comments came, on an “extensive” or even “pervasive” custom for dashes, “unconventional” or “unexpected” use of capital letters, or summarily an “idiosyncratic poetic practice” by Ms. Dickinson.
WIKIPEDIA, EMILY DICKINSON
PEGGY MCINTOSH AND ELLEN LOUISE HART (EDS.), EMILY DICKINSON
CHRISTOPHER BENFEY, THE MYSTERY OF EMILY DICKINSON, THE NEW YORK REVIEW OF BOOKS
 
Emily Dickinson’s poetry was a success with people of her times. She, as well as her readers, knew proper spelling and punctuation, even if simply aware of the founding texts, the Declaration of Independence, the Constitution, or the Bill of Rights.
 
In the Declaration, John Dunlap’s peculiarity would have been in the big letters to begin all nouns, forms deriving from nouns, and phrases to have nouns for their heads — yet he did that according to quite a prevalent and known printing style at the time.
 
Outside the style, we may have capital letters to specify on terms. John Carter capitalized the Constitution as that of the United States. For particular States, he spelled the word “constitution” with a small letter. Feel welcome to a few notes.
GRAMMAR WEB LOG: THE CONSTITUTION
 
Emily Dickinson certainly did not mean her poetry for only a joke, though her poems show a sense of humor as well. Her works were first printed in year 1890, prepared by Thomas Wentworth Higginson and Mabel Loomis Todd. They knew Emily Dickinson in person, that is, they knew how she made notes, or drafted her poems, as well as what a clean copy was to look — according to herself. Their edition does not have the “idiosyncrasies”. Those occurred with the Johnson print, in year 1955.
 
We may begin with a simple question: do we believe Emily Dickinson tried to tell about very exceptional Bees, Ears, or Birds, so peculiar that you write them with capital letters? We can use the Johnson print of the poem Safe in their Alabaster Chambers.
Light laughs the breeze
In her Castle above them—
Babbles the Bee in a stolid Ear,
Pipe the Sweet Birds in ignorant cadence—
Ah, what sagacity perished here!

Over the Internet, we can have a glimpse at SAMPLE F124C, a draft of Safe in their Alabaster Chambers from Houghton, one of Harvard University libraries. It is an autograph, a piece Emily Dickinson wrote herself in pencil. She used big letters to mark PROSODIC STRESS.
 

HOUGHTON SAMPLE F124C;
CLICK TO SEE INTERNET LARGE IMAGE.

The habit of the hand has an open ε, we can compare diadεms, Dogεs, and soundless. This matter is not in word stress or vowel length. We can see the Rεsurrections in the handwritten copy of Renunciation, published by LITTLE, BROWN, AND COMPANY, and the Edεn in the manuscript of Wild Nights, published by Higginson and Todd in 1891.
 

 
EMILY DICKINSON’S HANDWRITING IN PRINT BY LITTLE, BROWN, AND COMPANY; CLICK TO SEE INTERNET LARGE IMAGE.
 
EMILY DICKINSON, MANUSCRIPT OF "WILD NIGHTS"
EMILY DICKINSON’S MANUSCRIPT OF “WILD NIGHTS”; CLICK TO SEE INTERNET LARGE IMAGE.
 
In a mid position, between front and back, as well as low and high vowels, there is a speech sound central quality. Some phonetic scripts may interpret this mid for the SHWA. The character ε resembles the Greek EPSILON. It might have been to mark vowel height in relation to the mid shwa.
 
The capital letters and the epsilon were not intended for print. We can compare Success as published in “A Masque of Poets”, when Emily Dickinson lived.

HOUGHTON 72S-700; CLICK TO SEE INTERNET LARGE IMAGE.
 
To continue with the analysis of copy physical qualities, let us have a look at another sample from Houghton, F124B. The poem is Safe in their Alabaster Chambers, still.
 

HOUGHTON SAMPLE F124B; CLICK TO SEE INTERNET LARGE IMAGE.
 
The copy was accepted by both Johnson and Franklin, and the habit of the hand does not have the characteristic T we can see in sample F124C.
 

(TH) IN HOUGHTON SAMPLE F124C; CLICK TO SEE INTERNET LARGE IMAGE.
 
F124B looks closer to a fair copy than F124C, and the shape of the letter T grows bigger — and not smaller — along with Emily Dickinson’s finalizing the text. We can recur to the Little and Brown print of Renunciation, for the words there, thought, or that. The writing looks less casual than in F124C.
 


 
Theories on Emily Dickinson’s worsening eyesight fail with an important regard: the writing characters in F124B are not larger, or separated more broadly.

 
Let us now analyze Houghton F67A and F67B, copies of the poem Too Late. They show the text re-written almost consistently with the print by Higginson and Todd.
 
F67A differs from Higginson-Todd in two words, joy and remaining; F67B only with the word joy. Looking to the rhyme, we can see the word joy does not fit.
Delayed till she had ceased to know,
Delayed till in its vest of snow
Her loving bosom lay.
An hour behind the fleeting breath,
Later by just an hour than death, —
Oh, lagging yesterday!
 
Could she have guessed that it would be;
Could but a crier of the joy (?) [Higginson-Todd: glee]
Have climbed the distant hill;
Had not the bliss so slow a pace,—
Who knows but this surrendered face
Were undefeated still?
 
It is hard to believe the author would have re-written the poem entire (a few times!), with one odd word, and more, in a different hand. RADIOCARBON DATING might prove precious, along with C14 for the ink.
 
Also in Emily Dickinson’s times, the word glee might mean a song. “Glee and glory”, the song and fame theme of Anglo-Saxon legends, is much less familiar to the reading public today.
 
The word joy in the place of glee would lose the potential association, and it might even imply the “loving” person enjoyed the death of the “loved” one (hence the quotation marks).
 
The poem, though ironic, does not support any such inference. The verse may suggest PRINCE ALBERT OF SAXE-COBURG AND GOTHA, whose marriage with queen Victoria was surrounded with propaganda of family tremendous happiness, questioned in the queen’s times and later. Present day, we can read the doubt by historian Jane Ridley, via BBC NEWS. It was during queen Victoria’s “domestic bliss” there came another tension between the United States and Britain, in the TRENT AFFAIR. Prince Albert died in December.
 
To think about the poetic matter on paper, we may consider the Bequest: there is something particular about its meter.
 
If we regard vowel reduction, natural in English, the Bequest will give two stanzas of 8 and 5 lengths. Ancient canons allowed to “sum up” vowel length. Emily Dickinson used her epsilon only in places for the letter shape “e”. We can use the symbol з, deriving it from PHOENICIAN, a most popular script by merchants in the ancient Mediterranean. Our symbol relates vowel length and the shwa.

Boldface is to highlight the prosodic stress. The superscript letter S marks vowels that would be the shortest, in proximity with prosodically prominent positions. We can count them for half a length. In ancient calculations, long vowels might count for two lengths.
 
8 You left me, sweet, two le_gз_cies, —
5 A le_Sgз_cy Sзf love
8 A Hea_Svзn_ly Fa_Sthзr would con_tent,
5 Had He Sthз of_Sfзr of;
 
8 You left me baund_Sdз_rēz of pain
5 SCз_pa_Sciзs as the sea,
8 Be_tween e_tзr_nı_ty and time,
5 Your con_Ssciзs_Snзss and me.
 
In the word “boundaries”, the diphthong does not make two vowels, but it can “add up” with the adjacent Sз; in “eternity”, word stress is on the central quality з.
 
The “capital letters” in sample P90-28 on Houghton display, and the prosodic highlight above converge considerably; the sample yet looks altered in wording.

P90-28, BEQUEST; CLICK TO SEE INTERNET LARGE IMAGE.
 
All the above together, the prints of today present unfinished versions for Emily Dickinson’s poems, some re-written in a different, possibly another hand, whereas a specially capitalized Bee or Ear is not capable of providing for the poetic appeal.
 
Aware that not all manuscripts in their possession are genuine, that is, not all were penned by Emily Dickinson, authors for Amherst College say that recovery of the manner the poet worked on language is rather impossible: there is not enough original material.
 
It is impossible for any transcription of these fragments to capture the important details of how Dickinson originally laid out her poetry on the page.
 
The first print is my only resolve.
AMHERST COLLEGE COLLECTIONS AND FINDING AIDS FOR EMILY DICKINSON

POETIC PUNCTUATION

Punctuation is to delineate on semantic scopes. In poetry, the text comes in verses, and their ends may work as commas. Let us put text in one line, to see the comma and verse roles in the poem I Died for Beauty.
I died for beauty, but was scarce adjusted in the tomb…
 
We might get an impression a person was hardly fitting in a coffin, but it is usual to pause a little, when we read the end of the line. We can express this pause with a “default comma”.
I died for beauty, but was scarce, adjusted in the tomb…
 
Indeed, the poetic person does not have spatial concerns, and soon gets company.
 
In The Lonely House , the suspicion, whatever way to try it for poetic, that the Sun might have been capable of opening the door, allows for the thought something has been stolen from the household:
While the old couple, just astir,
Fancy the sunrise left the door ajar!
 
However, the first print might have lost a comma:
While the old couple, just astir,
Fancy the sunrise, left the door ajar!

THE THEMATIC STANZA

The Lonely House proves that Emily Dickinson was not stereotyped in her written composition:
I know some lonely houses off the road
A robber ‘d like the look of, —
Wooden barred,
And windows hanging low,
Inviting to
A portico…
FREE DOWNLOAD: INTERNET ARCHIVE, FIRST PRINT ENTIRE.

 
The Library yet shows the poet’s work was not finished:
The gown that Dante deified.
Facts, centuries before,
 
He traverses familiar,
As one should come to town…
VIEW: INTERNET ARCHIVE, FIRST PRINT, IN A LIBRARY.
 
Emily Dickinson’s HEALTH CONDITION did not let her even title all her poems.
 
Stanzas need to be integral units of word sense. The Wind encourages a consideration of the stanza as a thematic structure.
Of all the sounds despatched abroad,
There’s not a charge to me
Like that old measure in the boughs,
That phraseless melody
The wind does, working like a hand
Whose fingers brush the sky,
Then quiver down, with tufts of tune
Permitted gods and me.
 
When winds go round and round in bands,
And thrum upon the door,
And birds take places overhead,
To bear them orchestra;
 
The first print has the comma here. At stanza end, the comma may yet give the impression something is interrupted, fragmented. We may prefer the semicolon to delineate thematically self-contained structures, as here, a description of circumstances. First print The Heart Asks Pleasure First, In a Library, and Whether my Bark Went Down at Sea embrace the use well.
 
The comma marks semantic elements that continue to expand. Let us view Success.
 
Success is counted sweetest
By those who ne’er succeed.
To comprehend a nectar
Requires sorest need.
Not one of all the purple host
Who took the flag to-day
Can tell the definition,
So clear, of victory,
As he, defeated, dying,
On whose forbidden ear
The distant strains of triumph
Break, agonized and clear!
 
The verse brings a picture of enemy brief and transient victory. Making my decision for the unitary layout, I could follow the Houghton print image, 72S-700, as presented also in Wikipedia.

HOUGHTON 72S-700; CLICK TO SEE INTERNET LARGE IMAGE.
 
Thomas Niles, the publisher, reportedly admitted in his letter to Emily Dickinson, “you have doubtless perceived [it] was slightly changed in phraseology” (as presented in WIKIPEDIA, Sewall, Richard B. The Life of Emily Dickinson. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2003 (sixth edition): ISBN 0-674-53080-2).
 
The final verses as in the Masque of Poets would have success defined by a person to experience failure: the enemy takes the flag and the lead character dies, hearing shouts of exultation, the distant strains of triumph break, agonizing clear.
 
Opposite semantics yet never becomes misnomers, in Emily Dickinson’s writing. The Higginson-Todd has the lead character lose the flag, yet it is not far away he can hear the enemy defeated:
The distant strains of triumph
Break, agonized and clear.
(Higginson-Todd)
 
Despite praise, Emily Dickinson did not like to publish, and that might have been owing to publication errors. The problem here yet was in wording, not in division into stanzas.
 
It was thematic integrity to make me present the Psalm of the Day as a 3×3 — 6 — 2×3 — 6 layout, whereas the notion of a thematically self-contained structure encouraged me to present the Summer’s Armies as stanzas of three lines of text.
 
The sake of thematically self-contained structures made me shape the text in two stanzas for the Transplanted and Death and Life. Regard to the train of thought required to join the verses into unitary layouts for the Dawn, Perhaps You’d Like to Buy a Flower, A Train Went through a Burial Gate, and The Bustle in a House.
 
Word sense indicated to consider the comma for A Service of Song, One Dignity, and The Funeral.
 
The semicolon rather than the comma closes the first stanza in The Grass; the semicolon remains for the fourth, owing to the phrasal development:
 
And even when it dies, to pass
In odors so divine,
As lowly spices gone to sleep,
Or amulets of pine;
 
And then to dwell in sovereign barns…
 
I leave the comma and dash combination in The Outlet. The locutionary intent in the last verse depends on its precedent:
I’ll fetch thee brooks
From spotted nooks, —
Say, sea, take me!
We could say the comma and dash mark a phrasal anaphora or, in simpler words, that the sense of making an offer depends on what is offered.
 
The dot can mark a finished train of thought, in the first stanza of Along the Potomac. The semicolon holds for the third and fifth stanzas in the Indian Summer, as well as for the second thematic stanza in Emancipation.
 
I have arranged the stanzas thematically for the Library, In Vain, Resurrection, The Wife, Apotheosis, May-Flower, Purple Clover, The Bee, A Day, The Hemlock, The Funeral, and I Went to Thank Her.
 
These are all my adaptations. They are only to help perceive the text in its flow, and do not alter the semantics.
 

THE GREEK AND LATIN INSPIRATION

It is natural, for a person of a fondness for language, to study it to detail. Emily Dickinson evidently did such a study.
 
Not only stanzas or syntax, words have constituents, too. Word particles can be inspiration. Let us compare Latin and Greek for particle –lus-.

    • Much madness is divinest sense: Greek alusson, madwort, Farsetia clypeata; alussos, curing madness; alusidotos, wrought in chain.

Sample searches here include Greek spelling.

    • Exclusion: the Latin divinatio meant also an examination to conclude in a secret vote; hence, the divine majority can be interpreted for a personal resolve.
    • Unreturning: Greek anaplusis, washing or rinsing out; anelusis, going up, return; elusis, step, gait; Latin lenunculus, a small sailing-vessel, bark, skiff (the toddling little boat).
    • Have you got a brook in your little heart: Latin rivulus, a small brook, petty stream; galgulus, small bird; aridulus, somewhat dry.
    • On this long storm: Greek enelusios, struck by lightning.
    • Playmates: Latin collusor, companion at play; condiscipulus, school-mate; angelus, a messenger, an angel; lapillus, small stone, pebble; lusus, a game; Greek omelusia, companionship.

     
    Please try the Perseus language tool, for Latin and Greek.

     
    The morpheme patterning precedes a psychological presentation in Along the Potomac. The Latin angellus, double el, meant an angle.
    To look at her ; how slowly
    The seasons must have turned
    Till bullets dipt an angle,
    And he passed quickly round !
     
    But proud in apparition,
    That woman and her boy
    Pass back and forth before my brain,
    As ever in the sky.
     
    I Asked No Other Thing, builds an abstract picture on particle -upo/ypo-, in Greek as well as Latin: isotypos, shaped alike, synypoptosis, simultaneous presentation to the senses, cauponarius, a male shopkeeper, tradesman, upopternis, knob (a button that can twirl, in modern terms), and upo, below, looking at a picture (as for Brazil on a map).
    I asked no other thing,
    No other was denied.
    I offered Being for it;
    The mighty merchant smiled.
     
    Brazil? He twirled a button,
    Without a glance my way:
    “But, madam, is there nothing else
    That we can show to-day?”

    TO ANTIQUITY AND BACK

    For thousands of years, language particles have been able to make more than one word, in more than one language. Already ancients viewed words as capable of more than one sense.
     
    In Latin, the word praesentio did not refer only to presaging; it also meant predictive perceptionPraesens meant in sight, present. The word shape preasensus was the same to imply something or someone predictably present or a presentiment.

    In the Presentiment, the plural form, suns, may suggest the Proto-Indo-European theory by WILLIAM JONES (a fellow of THE ROYAL SOCIETY OF LONDON FOR IMPROVING NATURAL KNOWLEDGE). He speculated that European and Far East Indian languages came from one ancestor language.

    There has never been any evidence to this. To compare just Latin and Greek, we have dissimilar words for the Sun: Sol and Helios (“the suns”). All other nouns are in the singular, in the poem, except the suns. This obviously does not support the PIE. Feel welcome to read, NO MAN, WOMAN, CHILD, OR HOUSE, WITH THE PIE.
     
    The Beclouded word shape some one was quite usual in translations of Latin classics, as Cicero. The difference in spelling was to mean “some specific, indicated person”, and “someone” remained potentially synonymous with “anyone”. Today, the context resolves on the difference.

    The poet allowed the word divine classically to indicate senses as psychological or select. In Exclusion, the soul to decide on oneself follows own divine majority or, to regard ancient Latin, the priority of own will. Much Madness, brings on the human psyche as well.
     
    Words as heavens, skies, or divine, correlate with the Latin cœlum, which meant “out there, where the stars are” or “the highest”, for quality.
     
    The odors so divine in The Grass, the clew divine in the Chrysalis, and the divine intoxication in Setting Sail, all refer to exquisite and earthly experiences.
     
    Ancient Roman mythologies had the skies also for “somewhere the souls of the deceased went”. An eagle, aquila in Latin, was a funerary symbol, too. In Emily Dickinson’s poetry, the words heaven or skies do not presume on the Last Judgment and salvation; they are closer in sense to “after we die”:
    I reason that in heaven
    Somehow, it will be even,
    Some new equation given;
    But what of that?
    (I Reason, Earth Is Short).
     
    Some predicate forms in her poetry can be associated with ancient Greek philosophers.
    Captivity is consciousness,
    So’s liberty.
    (Emancipation).
     
    The philosophers organized concepts in categories. We can interpret the lines above as captivity belongs with the category of CONSCIOUSNESS; one is aware whether captive, and it is the same with the state or condition of being free. We can find the logical predication in Aristotle, for example.
     
    English is a non-flexing language. To purport that consciousness is captivity, we would have to follow the regular word order and say literally,
    *consciousness is captivity.
     
    The poem Mine may suggest of a rare book, possibly on Greek poetry or philosophy. The white vote was that of approval in ancient Greece, which in matters of the state had to be affirmed by officials named the prytaneis.
     
    No modern political interpretation for a vote would apply. First “white primaries” were held after 1890, and Emily Dickinson died in 1886.
     
    Therefore, the royal seal  would be an ex libris, a stamp literally to say, from among the books owned by… Webster 1828 DISPLAY PAGE 544, derives delirium from wandering off the furrow, and furrows were counted. Ex libris pages often are those without number, at book beginning or end.
     

    THE SUPERNATURAL, OR GOD

    Beyond doubt, Emily Dickinson used the poetic person, the phrase to be my preference over the lyrical subject. The phrase the poetic person is not the same as a human being; it is linguistically as the grammatical person, where we can use personal pronouns for animals or things as well, please see A Service of Song, or I Taste a Liquor Never Brewed.
     
    Her first person pronouns, I or we, departed from material existence in To Fight Aloud Is Very Brave, or Renunciation. Reference to human reality yet does not mean the poet herself in Love’s Baptism.
     
    However her poetry is not a confession, Emily Dickinson’s way to present matters of faith always involves the human being as a feeling and thinking entity: material, spiritual, or both.
     
    A feeling and thinking entity does not presume on the outcome or result of events, even if mildly humorous about oneself:
    For heaven is a different thing
    Conjectured, and waked sudden in,
    (Rouge Gagne).
     
    We can compare The Butterfly’s Assumption-Gown, a humorous piece where an association with A PRIORI reckoning may come in parallel with The Chrysalis.
     
    It is thinking to let a human being take comfort in reading:
    He danced along the dingy days,
    And this bequest of wings
    Was but a book. What liberty
    A loosened spirit brings!
    (A Book).
     
    It is a human feeling, to want the affection to survive:
    Before the judgment-seat of God,
    The last and second time
    These fleshless lovers met,
    A heaven in a gaze,
    A heaven of heavens, the privilege
    Of one another’s eyes.
    (Resurrection).
     
    It is human feeling and thinking, to associate physical phenomena and emotional response:
    There’s a certain slant of light,
    On winter afternoons,
    That oppresses, like the weight
    Of cathedral tunes.
     
    Heavenly hurt it gives us;
    We can find no scar,
    But internal difference
    Where the meanings are.
    (There Is a Certain Slant of Light).
     
    The ordinary, everyday human can make a difference, without even appearing in the poem: belief in God is a human matter.
    It makes no difference abroad,
    The seasons fit the same…
    (Two Worlds). We may compare A Service of Song, where a bird, even if complaining about some regular preacher length of sermon, celebrates when humans do.
     
    God or Heavenly Father, the words belong with human notionality, and the notionality happens to vary, as well as change over time. Bequest clearly refers to Antiquity. The indefinite article directs to a pre-Christian time, when the notion of one heavenly father figure did not have prevalence:
    You left me, sweet, two legacies, —
    A legacy of love
    A Heavenly Father would content
    Had He the offer of…
    By notionality, I mean the human skill to refer to reality with use of notions, that is, concepts about experience, knowledge, supposition, as well as creativity (MERRIAM-WEBSTER DICTIONARY ONLINE).
     
    Safe in their alabaster chambers shows the way to profess belief as a human and not always wise matter. The poem is not about Christianity. The phrase the members of the resurrection” localizes, regards a specific environment. Christianity was global already in Emily Dickinson’s times, and more, not all people for Christian resurrection have been born even by today, according to the creed.
     
    We may think about ancient Egypt. The people could not have truly believed the mummified shells of human remains might ever regain living functions. Please compare:

    The phrase rafter of satin, and roof of stone looks a parallel between impracticable construction and pretended belief.
     
    Finally, the word “God” also may be a dictionary entry. We may try WEBSTER’S DICTIONARY 1828.
    Doubt me, my dim companion!
    Why, God would be content
    With but a fraction of the love
    Poured thee without a stint.
    (Surrender).
     

    WORD SENSE AND HUMAN LIVING EXPERIENCE

    There is a word in Emily Dickinson’s works taken much too neurophysiologically, and the word is pain, a common noun.
    You left me boundaries of pain
    Capacious as the sea,
    Between eternity and time,
    Your consciousness and me.
    (Bequest).
     
    Borders as above could be only incongruous, for a physical sensation. Even if one has not had experience with pain whatsoever more serious than milk tooth ache, one knows people cannot pass on or swap physical sensations. Early in life, we people learn that our bodies are individual.
     
    English language yet has the phrase to take the pains, for conscious effort. This does not have to bring physical, psychological, or literally any pain at all. For Greek, we may consider barymohthos, toilsome.
     
    The ancient BARYS could mean heavy, as well as deep, or strong: the term worked for mass, length, and intensity, also to an amplifying effect, as in barathrodes, to mean abysmal with reference to a sea, or precipitous with regard to a way or path; see PERSEUS WORD STUDY TOOL. The phrase bareia prosodia meant the GRAVE ACCENT, a linguistic feature.
     
    Today, we can read about a fragmentary codex of ancient Greek epigrams that Yale University acquired in 1996. It forwards a story of a poet who, having lived “a pound of years” and worked on some toilsome grammar, was going to Hades — to counsel the dead. Kevin Wilkinson interprets the “pound of years” as about 70 years of life by PALLADAS. I have enclosed a note on the poem’s structure above.

     
    For The Mystery of Pain we can try thinking about language as a cognitive device. Emily Dickinson would have been a precursor with the idea, and the pain is not literally any pain.
    Pain has an element of blank;
    It cannot recollect
    When it began, or if there were
    A day when it was not.
     
    There is no pain, physical or psychological, without awareness of its beginning and source, in people capable of writing. If we look to language paradigms, we notice that verbs as the English to ache do not have the Passive. We do not say *we are ached. In a conjugation chart, the places for the Passive would be blank.
     
    To take a cognitive implication, we do not have to learn everything by experience. In particular, making a life painful could not make it meaningful.
     
    Emily Dickinson was cognitive about the grammatical articles, a and the. The verse I like a look of agony, in Real, denies fondness: we would have the look of agony, then. The anguish is homely, the poem is about ordinary dying.
    I like a look of agony,
    Because I know it’s true;
    Men do not sham convulsion,
    Nor simulate a throe.
     
    The eyes glaze once, and that is death.
    Impossible to feign
    The beads upon the forehead
    By homely anguish strung.
     
    It is cognitively quite challenging, to think about this world without death, to wonder if there would be a person willing to stay on this planet eternally. To expand on the articles, I lost a world (Lost) does not pronounce the end of the world.
     
    For the verb to like, we may refer to WEBSTER 1828, PAGE 54. It has senses as to liken, quoted after Shakespeare, or to choose, quoted after Locke.
     
    Cognitive individuality in picturing the world shows in The Sea of Sunset (Nature, XIII). The Yellow Sea is in the Far East. However, the Yellow River, to feed the waters, comes — as geographically — from the West.
     
    Human cognitive mapping is anthropocentric only as to take the mapper point of view. Thinking about every human being in the world does not happen every so often, and it could be even strange, when the focus is on the local fauna or flora.
     
    In the May-Flower, the phrase every human soul refers to everyone in the area.
    Next to the robin
    In every human soul.
    In everyday language also today, a phrase as nobody knows would be likely to tell nobody around knows.
     
    In everyday life, there might be hardly anything more prosaic than book dusting. Penning verse about the prose of life belongs with genius (pen and paper, let us try). Here, the verses have the poetic person reading, when the time for housekeeping comes. Interrupting an interesting read requires some self-denial, hence the surrender.
     
    Online, we can find interpretations to try holding the verses for the author’s affection towards a human being (THE PROWLING BEE), but the poetic person would have to be very overweening, to presume an actual relationship with God.
    Why, God would be content
    With but a fraction of the love
    Poured thee without a stint.
     
    There is no proof Emily Dickinson harbored such a belief. Regarding human relationships and God, there are the poetic pieces Proof and Resurrection.
     
    In the Proof, Christian salvation is the hope for two loving humans to meet again. In the Resurrection, the poetic person envisions such a meeting in front of a judging God. God is a being different from human, also spiritually.
     
    Among attributes shared with humans, God is an entity of own will and affect, in all philosophy and religion. Nobody takes pleasing God for certain. Fortunately, the first verse in the Surrender has the clue: my dim companion. There is a dim capacity for wings and a fear too dim, in Emily Dickinson’s poetry; there are dim, long-expectant eyes and dim countries; there is dim sounding and a dim border star; dimity in convictions, dimities of blue, and dimming in thought, as well as traits dimmer than a lace — but there are no dim persons or people.
     
    What can get dim with time? — Print. A companion can be a lexicon, handbook, or compendium. The poetic person does not expect own name in a written resource to include a definition for God (content also can be a book interior). My suspect is WEBSTER 1828, DISPLAY PAGE 834, entry God.
     
    As regards pleasing people, a gift of dust could be only incongruous, especially for love and courtship. There never have been such poor people.
     

    LINGUISTIC REALITIES

    Poetry happens to be translated. This means it gets to exist in more than one linguistic reality. Language reality is not always a cognitive outcome, to which the grammatical gender can be proof.
     
    It is not only Polish to have the arbitrary grammatical ascription nobody takes sexually: books or bicycles are not girls or boys, and apples do not make a third gender. One does not think about a tuxedo for a French cahier, or about a robe, for a German Zeitschrift, either.
     
    Among other things, I have worked on translating from American English to Polish. Let me please focus on that.
    LULU.COM/SPOTLIGHT/TERESAPELKA
     
    With translation of poetry by Emily Dickinson, the grammatical gender of the bee requires a conscious approach. In Polish, the bee is a she. Not to “re-orient” the verses “sexually”, the translator may need to go “up the family tree”, that being the Apidae.
     
    In Apotheosis I use the Polish trzmiel, grammatically masculine. In the humorous Bee, I prefix the biological taxonomy the way for human names, pan pszczoła. Polish does not require capitalization with such fabular phrases, though Mr. Bee would in English. Two Worlds have the Polish brzmik, as
    His separation from his rose
    To him seems misery.
     
    The path is “up the family tree” for translating the bobolink, as well. The local North American name we can see in A Service of Song or A Day, formally is translated in ways to suggest the Middle or Far East. The “rice-eater”, in Polish ryżojad, renders the pseudo-Linnaeus label Dolichonyx oryzivorus, actually a joke. In America, bobolinks are known to eat seeds generally, and insects.
     
    The coinage Dolichonyx is a Greek and Latin mixture. The morpheme dolicho– comes from the Greek dolichos, meaning “long”. The Latin -nyx yet would add up into “sort of long”.
     
    The construct oryzivorus would be to give the animal kingdom a new order, but there is trouble proving ranivorous creatures. We have had the plural, omnivora, carnivora, and herbivora, because animate life forms tend not to exaggerate in restricting on feeding styles. Please look up the LATIN SUFFIX -VORUS over Wikipedia.
     
    The label was made after Linnaeus died. The original Regnum Animale does not have it. Many languages have adopted the local and original name, bobolink; please see on WIKISPECIES: BOBOLINK. Fortunately, bobolinks have a large and international family, the Passeriformes. In Polish, the kin is wróblowe.
     
    To recur to grammatical gender, death is masculine in English and feminine in Polish, yet arguably without a sex role, even if anthropomorphized. Translation can simply apply the grammatical gender, as in The Chariot:
    Because I could not stop for Death,
    He (She) kindly stopped for me…
     
    Existence has taken on different paths since its ancient beginnings. The Polish egzystencja has become to denote day-to-day living, often as part the phrase szara egzystencja, the gloomy, ordinary existence. It is the Polish istnienie to collocate with philosophy more. In the plural, it yet might imply more than one human being. To render the English plural, existences, we may resort to styles of existence, istnienia może i nie jeden styl, as in Afraid?
     
    Polish and American differ in classing body parts. American will have fingers and toes. Polish will have specialized limb parts generally, palce, both for the hands and feet, hence dłonie in my translation of Dying.
     
    Finally, the Polish language reality today is far more prescriptive than that for American English. In year 1996, the POLISH LANGUAGE COUNCIL became the official LANGUAGE REGULATING ORGAN for Polish. The Council decided on the verb “to take”. The verb occurs in Emily Dickinson’s poetry.
     
    The matter is about the Polish ą and ę, along with a linguistic phenomenon as “passive velarity”. Professor JAN MIODEK derives the Polish verb “to take” from a “Proto-Slavic” “vzęti”, but neither Russian, nor Czech, Slovak, or other Slavic language would have the ę. The “Proto-Slavic” must have been mother to Polish language only.
     
    This “Proto-Polish” ę would have disappeared before the first known written resource for Polish was made, and reappeared some time around Renaissance. See the Old Polish Day ut ia pobrusa, a ti poziwai, over WIKIMEDIA.
     
    Lithuanian occurrences of ę come together in time with the POLISH-LITHUANIAN KINGDOM, and Polish ę became recorded along with other French influences via the JAGIELLONIAN UNIVERISTY.
     
    For the passive velarity, Polish words to have a direct consecution of two speech sounds that require the back of the tongue, always have a third speech sound in stressed syllables. We can compare word shapes as piąć, giąć, siąść, przejść, and many more. In piąć and giąć, the letter shape “i” brings a sound as [y] in year. The idea by the Council is to permit a consecution of two speech sounds strictly, wziąć.
     
    Emily Dickinson’s awareness of language does not allow insinuations of phonological demerit, hence the forbidden “wziąść” in Love’s Baptism. Our Share of Night has powziąć — here word stress is on the first syllable.

    “Wziąść” and “powziąć” were the forms by most, if not all, Polish authors of her time. They remain the forms I have learned and used. Wziąć induces nasalization. To avoid it, one would need to make extra articulatory effort, likely to result in slowed or segmented speech.
     
    People curious about phonemics, whether for language learning or poetry, may care to view my charts on irregular verbs in American.

     

    PERSONALITY AND WRITING

    I have read quite a few analyses about writers. The analyses differed as their authors did, and commentator’s own activity usually influenced his or her picture of a linguistically creative person. People who were not authors clearly allowed more speculation on mentality and comport. Rumor or opinion, even madness or drug use have been ascribed to writing: quite powerful odiums.
     
    I am a linguist and a pragmatic. To me, linguistic activity is a normal and ordinary matter; also my bread, per file or word count in translation. It does not need phenomena supernatural or aberrating from norm. Simply to say it, some like to bake bread, some — to make horseshoes, and some like to wield words.
     
    On the side of simple facts, Emily Dickinson’s writing is sober. Her imagery is lexical, and the style does not have the prolixity, repetitive phonemics, or anaphora misuse we may get with persons who are mentally unstable or substance-dependent. Her writing has awareness of the poetic person as a device, and employs no linguistic naivete.
     
    Regarding her recluse habits, there is a state of focus that solitude and silence encourage. It is especially desirable for language work; absorption with language matter can bring natural, emotional and intellectual rewards. As eremite monks are not suspected, authors do not purpose to offend the world, as well. Solitude does not have to mean loneliness, and it cannot be a stand beyond people, either:
    I reason that in heaven
    Somehow, it will be even,
    Some new equation given;
    But what of that?
    (I Reason, Earth Is Short). Have pleasure: Emily Dickinson’s gift was the ability to join linguistic prowess with a simple allure of speech, to which we can return despite Johnson’s print.

KOMENTARZ DO KOLEKCJI PIERWSZEJ

Z poezji „mamy, co bierzemy”, jako że nigdy nie będzie klucza ani prawzoru dla interpretacji uniwersalnej. To w poezji lubię. Jednakowoż prawdziwość materiału źródłowego jest względem obiektywnym: ażeby czytać wersety, dbamy, czy to autor ukształtował je tak, jak widzimy.

DLACZEGO PIERWODRUK?

Poglądy na poezję Emily Dickinson zmieniły się w roku 1955, gdy Thomas Johnson opublikował Poematy Emily Dickinson. Uniwersytet Harvarda otrzymał manuskrypty jej poezji w 1950, jako dar od Gilberta Montague. W 1956 College Amherts dostał kolekcję od Millicent Todd Bingham.

 
To po druku Johnsona pojawiły się komentarze o „obszernym” czy nawet „wszechobecnym” użyciu myślników, „niekonwencjonalnych” bądź też „nieoczekiwanych” dużych literach, czy w sumie „idiosynkratycznej poetyckiej praktyce” pani Dickinson.

Poezja Emily Dickinson była sukcesem wśród ludzi jej czasów. Ona, zarówno jak jej czytelnicy, znali poprawną pisownię, choćby mając świadomość tekstów założycielskich, jak Deklaracji Niepodległości, Konstytucji, czy Karty Praw.
 
W Deklaracji, byłoby osobliwością Johna Dunlapa rozpoczynać dużą literą wszystkie rzeczowniki, formy od rzeczowników pochodne i frazy gdzie rzeczowniki są węzłowe — uczynił to jednak wedle dość powszechnego i znanego stylu drukarskiego owych czasów.
 
Poza owym stylem, możemy dużą literą dookreślać pojęcia. John Carter pisał Konstytucję z dużej litery jako tą Zjednoczonych Stanów. Dla stanów poszczególnych, pisał słówko „konstytucja” z litery małej. Zapraszam do paru notek.

 
Emily Dickinson na pewno nie miała swojej poezji za jedynie żart, chociaż jej wiersze okazują także poczucie humoru. Jej utwory wydrukowano po raz pierwszy w roku 1890, przygotowane przez Tomasza Wentwortha Higginsona i Mabel Loomis Todd. Znali oni poetkę osobiście; wiedzieli jak tworzyła notatki, lub nakreślała swą poezję, oraz jak miała wyglądać czysta kopia — wedle niej samej. Ich wydanie nie ma „idiosynkrazji”. Te nastąpiły z drukiem Johnsona, w roku 1955.
 
Zacznijmy od prostego pytania: czy wierzymy, że Emily Dickinson próbowała mówić o bardzo wyjątkowych Pszczołach, Uszach, czy Ptakach, tak szczególnych, że pisze się je dużą literą? Możemy użyć druku Johnsona, poematu Bezpieczni w alabastrowych swych izbach.
Light laughs the breeze
In her Castle above them—
Babbles the Bee in a stolid Ear,
Pipe the Sweet Birds in ignorant cadence—
Ah, what sagacity perished here!
 
W internecie możemy spojrzeć na PRÓBKĘ F124C, szkic Bezpiecznych w alabastrowych swych izbach w Houghton, jednej z bibliotek Uniwersytetu Harvarda. Jest to autograf, egzemplarz napisany przez samą Emily Dickinson ołówkiem. Używała dużych liter na oznaczenie w zwrotce akcentu.


PRÓBKA HOUGHTON F124C;
KLIK ŁĄCZY Z DUŻYM OBRAZKIEM W INTERNECIE.

 
Nawyk ręki ma otwarte ε, porównajmy diadεms, Dogεs i soundless. Rzecz nie jest tu w akcencie wyrazowym czy długości samogłoski. Możemy zobaczyć Rεsurrections w rękopisie Wyrzeczenia, wydanego przez LITTLE, BROWN, ORAZ SPÓŁKĘ, jak również Edεn w manuskrypcie Nieujarzmionych nocy wydanych przez Higginson i Todd w roku 1891.

PISMO EMILY DICKINSON DRUKIEM LITTLE, BROWN ORAZ SPÓŁKI; KLIK ŁĄCZY Z DUŻYM OBRAZKIEM W INTERNECIE.
 
EMILY DICKINSON, MANUSCRIPT OF "WILD NIGHTS"
MANUSKRYPT “NIEUJARZMIONYCH NOCY” EMILY DICKINSON; KLIK ŁĄCZY Z DUŻYM OBRAZKIEM W INTERNECIE.
 
W pozycji średniej, między przednimi i tylnymi, oraz niskimi i wysokimi samogłoskami, znajduje się jakość centralna dźwięków mowy. Niektóre skrypty fonetyczne mogą ją interpretować jako SZŁĘ. Kształt ε przypomina greckie EPSILON. Mogło służyć oznaczaniu wysokości samogłosek względem centralnej szły.
 
Duże litery i epsilon nie były przeznaczone do druku. Możemy porównać Sukces, jak wydany w „A Masque of Poets”, kiedy Emily Dickinson żyła.
 

HOUGHTON 72S-700; KLIK ŁĄCZY Z DUŻYM OBRAZKIEM W INTERNECIE.
 
Dalej analizując fizyczne własności próbek, spójrzmy na kolejny egzemplarz z biblioteki Houghton, F124B. Poemat to nadal Bezpieczni w alabastrowych swych izbach.

EGZEMPLARZ HOUGHTON F124B; KLIK ŁĄCZY Z POWIĘKSZENIEM W INTERNECIE.
 
Próbkę zaakceptowali Johnson zarówno jak Franklin, a nawyk ręki nie ma tu charakterystycznego T, które widzimy w próbce F124C.

(TH) W PRÓBCE HOUGHTON F124C; KLIK ŁĄCZY Z POWIĘKSZENIEM W INTERNECIE.
 
F124B wygląda na bliższe czystopisowi niż F124C, a litera T rośnie — a nie staje się mniejsza — w miarę jak Emily Dickinson finalizuje tekst. Możemy powrócić do Wyrzeczenia drukiem przeez Little i Brown, dla słówek there, thought, czy that. Styl pisma wygląda na mniej swobodny niż w F124C.

 
Teorie o pogarszającym się wzroku Emily Dickinson zawodzą z poważnego względu: znaki pisarskie w F124B nie są większe, ani szerzej rozstawione.

 
Zanalizujmy Houghton F67A oraz F67B, kopie poematu Za późno. Pokazują tekst przepisany niemal spójnie z drukiem Higginson-Todd.
 
F67A różni się od Higgison-Todd dwoma słówkami, joy oraz remaining; F67B tylko słówkiem joy. Patrząc na rym, widzimy, że słówko to nie pasuje.
Delayed till she had ceased to know,
Delayed till in its vest of snow
Her loving bosom lay.
An hour behind the fleeting breath,
Later by just an hour than death, —
Oh, lagging yesterday!
 
Could she have guessed that it would be;
Could but a crier of the joy (?) [Higginson-Todd: glee]
Have climbed the distant hill;
Had not the bliss so slow a pace, —
Who knows but this surrendered face
Were undefeated still?
 
Trudno uwierzyć, że autorka przepisałaby cały poemat (kilka razy!), z jednym niepasującym słówkiem, do tego innym charakterem pisma. DATOWANIE RADIOWĘGLOWE mogłoby się okazać cenne, wraz z C14 atramentu.
 
Także w czasach Emily Dickinson, słówko glee mogło oznaczać pieśń. „Glee and glory”, motyw pieśni i sławy legend anglo-saksońskich, jest znacznie mniej znajomy czytelnikom dzisiejszym.
 
Słówko joy w miejsce glee gubiłoby potencjalne skojarzenie, a nawet mogłoby implikować radość osoby „kochającej” ze śmierci osoby „kochanej” (stąd cudzysłowie).
 
Poemat, choć ironiczny, nie wspiera takich przypuszczeń. Wiersz może sugerować KSIĘCIA ALBERTA SAXE-COBURG I GOTHA, którego małżeństwo z królową Wiktorią otaczane było w Anglii propagandą niesamowitego rodzinnego szczęścia, podważaną w czasach owej królowej, a także potem. Dzisiaj, możemy przeczytać wątpliwości historyk Jane Ridley via BBC NEWS. To za czasu „domowej błogości” królowej Wiktorii doszło do kolejnego spięcia między Stanami Zjednoczonymi a Brytanią, w AFERZE TRENT. Książę Albert zmarł w grudniu.
 
Aby pomyśleć o rzeczy poetyckiej na papierze, możemy rozważyć Legat: jest coś szczególnego w jego metryce.
 
Jeżeli zważyć na redukcję samogłosek, naturalną w angielskim, Legat da nam dwie zwrotki, 8 i 5 długości. Starożytne kanony pozwalały „sumować” długość samogłosek. Emily Dickinson używała swojego epsilon tylko w miejscu literki „e”. My możemy użyć symbolu з, wywodząc go z FENICKIEGO, bardzo popularnego pisma handlowców w rejonie Morza Śródziemnego, w Starożytności. Nasz symbol odnosi się do długości samogłoski i szły.
 
Druk pogrubiony zaznacza akcent w zwrotce. Litera S w superskrypcie jest dla samogłosek najkrótszych, w bliskości pozycji prozodycznie prominentnych. Możemy je liczyć jako pół długości. W starożytnych kalkulacjach, samogłoski długie można było liczyć jako dwie długości.
 
8    You    left    me,    sweet,    two    le_gз_cies, —
5    A    le_Sgз_cy    Sзf    love
8    A   Hea_Svзn_ly    Fa_Sthзr    would    con_tent,
5    Had    He    Sthз    of_Sfзr    of;
 
8    You    left    me    baund_Sdз_rēz    of    pain
5    SCз_pa_Sciзs    as    the    sea,
8    Be_tween    e_tзr_nı_ty    and    time,
5    Your    con_Ssciзs_Snзss    and    me.
 
W słówku „boundaries” dyftong nie stanowi dwóch samogłosek, ale może „się dodać” z pobliskim Sз; w „eternity”, akcent wyrazowy jest na centralnej jakości з.
 
„Duże litery” w egzemplarzu P90-28 w ekspozycji Houghton oraz uwydatnienie prozodyczne powyżej znacznie się pokrywają; próbka wygląda jednak na zmienioną w wysłowieniu.

P90-28, BEQUEST; KLIK ŁĄCZY Z POWIĘKSZENIEM W INTERNECIE.
 
Wszystko powyższe razem, dzisiejsze druki prezentują nieukończone wersje poezji Emily Dickinson, niektóre innym charakterem pisma albo i ręką innej osoby — gdy z dużej specjalnie litery Pszczoła czy Ucho nie ma jak czynić poetyckiego powabu.
 
Świadomi, iż nie wszystkie rękopisy w ich posiadaniu są autentyczne, czyli nie wszystkie zapisała sama Emily Dickinson, autorzy dla College Amherst mówią, że odtworzenie sposobu pracy poetki nad językiem jest dziś raczej niemożliwe: materiał oryginalny jest za skromny.
 
Żadna transkrypcja tych fragmentów nie odda istotnych detali tego, jak Dickinson oryginalnie kładła swą poezję na papier.
 
Pierwodruk jest moim jedynym rozwiązaniem.

POETYCKA INTERPUNKCJA

Zadaniem interpunkcji jest zaznaczać zakresy znaczenia. W poezji tekst mamy w wersach, a ich końce często działają jak przecinki. Złóżmy tekst w jedną linijkę, żeby zobaczyć tę rolę przecinka i wersu w wierszu Dla piękna umarłam.
I died for beauty, but was scarce adjusted in the tomb…
 
Moglibyśmy mieć wrażenie, że osoba ledwo pasowała do trumny, ale to zwyczajne, zatrzymać się na chwilę u końca wersu. Możemy wyrazić tę pauzę „domyślnym przecinkiem”.
I died for beauty, but was scarce, adjusted in the tomb…
 
Rzeczywiście, osoba poetycka nie martwi się o przestrzeń, a wkrótce dostaje towarzystwo.
 
W Samotnym domu podejrzenie, jakkolwiek by je próbować mieć za poetyckie, iż Słońce mogło być w stanie samo otworzyć drzwi, pozwala na myśl, że z domostwa jednak coś ukradziono:
While the old couple, just astir,
Fancy the sunrise left the door ajar!
 
Pierwodruk mógł jednak był „zgubić” przecinek.
While the old couple, just astir,
Fancy the sunrise, left the door ajar!

ZWROTKA TEMATYCZNA

Samotny dom dowodzi, że Emily Dickinson nie była stereotypowa w swej pisemnej kompozycji:
Od tej drogi, znam domy samotne,
Co rabuś by sobie upodobał —
Osłony drewniane,
Okna niskie,
Zapraszają
Na portyki…
 
DARMOWE ŹRÓDŁO: INTERNET ARCHIVE, CAŁOŚĆ PIERWODRUKU.
 
Biblioteka pokazuje jednak, że praca poetki nie była ukończona:
Suknią przez Dantego czczoną.
Sprzed roków setek, fakty
 
On z umiejętnością kreśli,
Aż kto winien w miasto przyjść…
 
ZOBACZ: INTERNET ARCHIVE, PIERWODRUK, W BIBLIOTECE.
 
STAN ZDROWOTNY nie pozwolił Emily Dickinson nawet zatytułować wszystkich jej wierszy.
 
Zwrotki potrzebują być integralnymi jednostkami sensu słownego. Wiatr zachęca do przemyślenia zwrotki jako strukturę tematyczną.
Z tych, co się szeroko rozlegają dźwięków,
Nie ma dla mnie zawołania
Jak ta stara rytmu miarka w drzew gałęziach,
Bez frazy akompaniament —
Wiatr ją czyni jakby aktem dłoni jakiejś,
A palcami czesze niebo,
Potem się waha, z nut kiściami opada
Dozwolonych mi, a bogom.
 
Gdy w zespołach wojażują sobie wiatry,
A po drzwiach przy tym brzdąkają,
Aż się ptastwo chowa wyżej,
Co by trwać w orkiestrowanie;
 
Pierwodruk ma tu przecinek. U końca wersu przecinek może jednak dać wrażenie, że coś jest przerwane, sfragmentowane. Możemy woleć średnik, by zakreślać tematycznie samodzielne struktury, jak tutaj, opis okoliczności. W pierwodruku, Przyjemności pragnie wpierw serce, W bibliotece, oraz Czy ma barka zatonęła w morzu dobrze obejmują to zastosowanie.
 
Przecinek zaznacza elementy semantyczne dalej rozwijane. Zobaczmy Sukces.
Success is counted sweetest
By those who ne’er succeed.
To comprehend a nectar
Requires sorest need.
Not one of all the purple host
Who took the flag to-day
Can tell the definition,
So clear, of victory,
As he, defeated, dying,
On whose forbidden ear
The distant strains of triumph
Break, agonized and clear!
 
Poemat przynosi obraz przelotnego zwycięstwa wroga. Decydując się na kształt jednolity, mogłam się kierować kopią druku 72S-700 w Houghton, którą przedstawia też Wikipedia.

HOUGHTON 72S-700; KLIK ŁĄCZY Z DUŻYM OBRAZKIEM W INTERNECIE.
 
Wydawca Tomasz Niles, wedle książkowej relacji przyznał w liście do Emily Dickinson, „bez wątpienia spostrzegła Pani, iż zmieniono nieco [jego] frazy” (jak przedstawia WIKIPEDIA, Sewall, Richard B. Życie Emily Dickinson. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2003 (wydanie szóste): ISBN 0-674-53080-2).
 
Ostatnie wersety jak w Masce Poetów pozostawiałyby definiowanie sukcesu osobie zaznającej porażki: wróg zabiera flagę, a główna postać umiera, słysząc triumfalne okrzyki, the distant strains of triumph break, agonizing clear.
 
Semantyka przeciwstawna nigdy jednak nie staje się pomyleniem pojęć, w pisarstwie Emily Dickinson, a wedle Higginson-Todd postać główna traci flagę, lecz niedaleko słyszy wroga pokonanego:
The distant strains of triumph
Break, agonized and clear.
(Higginson-Todd)
 
Mimo pochwał, Emily Dickinson nie lubiła publikować, a powodem mogły być błędy wydawnicze. Problem był tu jednak w wysłowieniu, a nie podziale na zwrotki.
 
To integralność tematyczna skłoniła mnie do zaprezentowania Chorału dnia jako układ 3×3 ― 6 ― 2×3 ― 6, a pojęcie struktury tematycznie samodzielnej skłoniło mnie do przedstawienia Letnich zastępów jako zwrotek trzywersowych.
 
Wzgląd na samodzielność struktury tematycznej sprawił, iż ukształtowałam tekst w dwie zwrotki dla Przeniesienia oraz Śmierci i życia. Przychylność dla toku myśli wymogła połączenie wersów w kształt jednolity dla Świtania, Może by tobie kwiat kupić, Wkroczył orszak pogrzebną bramą, oraz Po domu się krzątania.
 
Sens słowny wskazał, aby przemyśleć przecinek dla Piosnką posłużenia, Jednej renomy, oraz Pogrzebu.
 
Średnik raczej niż przecinek zamyka pierwszą zwrotkę w Trawach; średnik pozostaje dla zwrotki czwartej, z powodów frazeologicznych:
And even when it dies, to pass
In odors so divine,
As lowly spices gone to sleep,
Or amulets of pine;
 
And then to dwell in sovereign barns…
 
Pozostawiam połączenie przecinka i myślnika w Ujściu. Intencja mowna w wersie ostatnim jest zależna od uprzedniej przesłanki:
I’ll fetch thee brooks
From spotted nooks, —
Say, sea, take me!
 
Moglibyśmy powiedzieć, że przecinek i myślnik zaznaczają frazową anaforę, albo prościej, iż sens składania oferty zależy od tego, co jest oferowane.
 
Kropka może zaznaczać zakończenie toku myśli w pierwszej zwrotce Z Potomakiem. Średnik utrzymuje się dla zamknięcia trzeciej i piątej zwrotki w Indiańskim lecie, zarówno jak drugiej zwrotki tematycznej w Emancypacji.
 
Ułożyłam także zwrotki tematycznie dla Biblioteki, Na próżno, Zmartwychwstania, Żony, Apoteozy, Kwiecia maja, Pąsowej dzięcieliny, Pana pszczoły, Dnia, Choiny, Pogrzebu, oraz Podziękować jej poszłam.
 
To wszystkie moje adaptacje. Mają jedynie wspomagać postrzeganie tekstu w jego toku i nie zmieniają semantyki.

INSPIRACJA GREKĄ I ŁACINĄ

Jest naturalnym, osobie o językowym zamiłowaniu, studiować go do szczegółu. Emily Dickinson wyraźnie dokonała takich studiów.
 
Nie tylko zwrotki czy składnia, słowa też mają komponenty. Cząstki słówek mogą być inspiracją. Porównajmy łacińską i grecką cząstkę –lus-.

  • W szaleństwie wiele jest duchowego zamysłu: greckie alusson, ang. madwort, Farsetia clypeata; alussos, leczący szaleństwo; alusidotos, łańcuchem obwiązany.

Próbki wyszukiwania zawierają pisownię grecką.

 

  • Zastrzeżenie: łacińskie divinatio oznaczało też badanie sprawy kończące się tajnym głosowaniem; stąd divine majority można interpretować jako osobistą decyzję.
  • Bezpowrotnie: greckie anaplusis, zmywanie, obmywanie; anelusis, pójście gdzieś, powrót; elusis, krok, sposób chodzenia; łacińskie lenunculus, mała łódka, barka, skiff (dyrdająca łódeczka).
  • Masz li w serduszku źródełko: łacińskie rivulus, małe źródełko, mały strumyk; galgulus, mały ptaszek; aridulus, suchawy.
  • Na burzy przeciągłej: greckie enelusios, rażony piorunem.
  • Kompani: łacińskie collusor, kompan w zabawie; condiscipulus, kumpel ze szkoły; angelus, posłannik, anioł; lapillus, kamyk, minerał; lusus, gra, zabawa; greckie omelusia, towarzystwo.

 
Proszę spróbować narzędzia językowego Perseusz, dla łaciny i greki.

 
Wzorcowanie morfemiczne poprzedza prezentację psychologiczną w Z Potomakiem. Łacińskie angellus, podwójne el w łacinie, oznaczało kąt.
Patrząc tak na nią; jak powoli
Roku mijać musiały pory,
Nim nadciągnęła palba pod kątem,
Gdy on przechodził obok!
 
Lecz dumnych obydwoje,
Kobieta i jej chłopiec
Mi przed umysłem, w tę i z powrotem,
Jak w niebo patrzę.
 
O nic innego nie poprosiłam buduje abstrakcyjny obraz na cząstce językowej upo/ypo: łacińskie cauponarius, sklepikarz, handlowiec; greckie isotypos, podobnie ukształtowany, synypoptosis, równoczesna prezentacja zmysłom, upopternis, gałka (guzik którym da się kręcić), oraz upo, poniżej, przy oglądaniu obrazka (jak Brazylia na mapie).
O nic innego nie poprosiłam,
Innego nie broniono niczego.
Istność za to złożyłam w ofercie;
Kupiec się możny do mnie uśmiechnął.
 
Brazylia? Sam gałeczką pokręcił,
Na mnie do tego nie spoglądając:
„Lecz proszę pani, czy nic innego
Dzisiaj byśmy nie mogli pokazać?”

DO ANTYCZNOŚCI I Z POWROTEM

Od tysięcy lat, cząstki językowe są w stanie złożyć się na więcej niż jedno słowo, w więcej niż jednym języku. Już starożytni widzieli słowa jako zdolne mieć więcej niż jeden sens.
 
W łacinie, słówko praesentio odnosiło się nie tylko do przepowiedni, ale też przewidującego postrzegania. Praesens znaczyło w zasięgu wzroku, obecny. Kształt słowny preasensus był taki sam, implikując coś lub kogoś przewidywalnie obecnego, czy przeczucie.
 
W Przeczuciu, liczba mnoga, Słońca, może sugerować teorię Proto-Indo-Europejską WILLIAMA JONESA (członka KRÓLEWSKIEGO TOWARZYSTWA NA RZECZ POPRAWY NAUK NATURALNYCH). Spekulował on, że języki europejskie i indyjskie pochodziły od jednego przodka.
 
Nigdy nie było na to żadnego dowodu. Jak porównać tylko łacinę i grekę, mamy niepodobne słówka dla Słońca: Sol i Helios („słońca”). Wszystkie inne rzeczowniki są w liczbie pojedynczej, z wyjątkiem słońc. Oczywiście nie wspiera to PIE. Zapraszam do lektury, NO MAN, WOMAN, CHILD, OR HOUSE, WITH THE PIE.
 
W Chmurności, kształt słowny some one był dość zwyczajowy w przekładach z łacińskiej klasyki, jak Cycerona. Różnica w pisowni miała oznaczać „ktoś wskazywany”, a „someone” pozostawało potencjalnie synonimiczne z „anyone”. Dziś o różnicy decyduje kontekst.
 
Poetka pozwoliła też słówku divine klasycznie przywodzić znaczenia jak psychologiczny lub wybrany. W Zastrzeżeniu, dusza, aby o sobie decydować, podąża za swą divine majority, czy też pierwszeństwem duchowym swej woli, względem antycznej łaciny. W szaleństwie także przywodzi ludzką psyche.
 
Słówka jak heavens, skies, czy divine korelują z łacińskim cœlum, które znaczyło „tam, gdzie są gwiazdy” bądź „najwyżej”, co do jakości.
 
Wonie boskie w Trawach, nić boska w Pozłociu, czy nieziemskie upojenie w Stawiamy żagiel, wszystkie odnoszą się do wyśmienitych i ziemskich doznań.
 
Antyczne rzymskie mitologie miały też niebiosa za „tam, gdzie idą dusze zmarłych”. Orzeł, po łacinie aquila, bywał także symbolem pochówkowym. W poezji Emily Dickinson, słówka heaven lub skies nie orzekają z góry o Sądzie Ostatecznym i zbawieniu; są bliżej sensu „po tym jak umrzemy”:
Na rozum, w niebiesiech
Jakoś kwita będziemy,
Z równaniem jakimś lepszym;
Ale co z tego?
(Na rozum, świat jest krótki).
 
Niektóre formy orzeczenia w jej poezji mogą przynosić skojarzenia z antycznymi greckim filozofami.
Captivity is consciousness,
So’s liberty.
(Emancypacja).
 
Filozofowie owi organizowali pojęcia w kategorie. Możemy interpretować powyższe wersy następująco: niewola przynależy z kategorią ŚWIADOMOŚĆ; człowiek jest świadom czy w niewoli, a tak samo jest ze stanem czy uwarunkowaniem bycia wolnym. Takie logiczne orzeczenie możemy znaleźć na przykład w Arystotelesie.
 
Angielski jest językiem niefleksyjnym. Aby utrzymywać, iż świadomość jest zniewoleniem, trzeba by użyć regularnej składni i powiedzieć dosłownie:
*consciousness is captivity.
 
Wiersz Mine może sugerować rzadką książkę, możliwie greckiej poezji lub filozofii. Biały głos był głosem aprobaty w starożytnej Grecji, co w sprawach państwa wymagało afirmacji przez urzędników zwanych prytanami.
 
Żadna nowoczesna interpretacja głosowania się nie stosuje. Pierwsze „białe wybory prymarne” odbyły się po roku 1890, a Emily Dickinson zmarła w 1886.
 
Takoż pieczęć królewska to ex libris, pieczątka mówiąca dosłownie “spomiędzy książek należących do…” Webster z roku 1828, na STRONIE 544 EKSPOZYCJI, wywodzi delirium od błądzenia w pasie roli, a te w orce liczono. Strony ex libris to często te bez numeru, na początku czy końcu książki.

NADNATURALNOŚĆ, CZY BÓG

Ponad wszelką wątpliwość, Emily Dickinson używała osoby poetyckiej, którą to frazę wolę od lirycznego podmiotu. Fraza osoba poetycka nie jest tym samym co istota ludzka; lingwistycznie jest jak osoba gramatyczna, gdzie możemy używać zaimków osobowych także dla zwierząt i rzeczy, proszę zobaczyć Piosnką posłużenie, czy Nigdy warzony, napój popijam.
 
Jej zaimki osoby pierwszej, ja lub my, odeszły od materialnej egzystencji w Odważnie jest walczyć głośno, czy Wyrzeczeniu. Odniesienie do materialnej i ludzkiej rzeczywistości nie oznacza jednak samej poetki w Chrzcielni miłości.
 
Jakkolwiek jej poezja nie jest spowiedzią, jej sposób prezentowania spraw wiary zawsze wiąże się z człowiekiem jako czującą i myślącą istotą: materialną, duchową, czy jedno i drugie.
 
Czująca i myśląca istota nie zakłada z góry wyniku czy rezultatu wydarzeń, nawet jeśli jest wobec siebie łagodnie humorystyczna:
Bo dla niebios inna sprawa
Dumać, a się cucić z nagła…
(Rouge gagne)
 
Możemy porównać W stylu a priori, motyla szatkę, humorystyczny utwór, gdzie skojarzenie z APRIORYZMEM może przyjść w paraleli z Pozłociem.
 
To myślenie pozwala człowiekowi pocieszyć się lekturą:
Przetańczył dni które miał za podłe,
A skrzydeł nadanie
Miał tylko z książki. Jaką swobodę
Bez pęt, dusza daje!
(Księga jakaś).
 
Jest to ludzkie odczuwanie — chcieć, aby afekt przetrwał:
Przed Boga siedziskiem sędziowskim,
Drugi raz, a ostatni
Widzą się duchowo kochania,
W wejrzeniach niebiosa mają —
Niebiosa nad niebo, przywilej
Oczy widzieć wzajem.
(Zmartwychwstanie).
 
To ludzkie odczuwanie zarówno jak myślenie, kojarzyć zjawiska i emocjonalną reakcję:
Jest nachylenie światła,
W popołudnia zimowe;
Przytłacza jak powaga
Tumskich melodii.
 
Ranę przynosi z Niebios;
Blizny nie odnajdziemy;
Różnica tylko wewnątrz,
Gdzie słów są sensy.
(Jest nachylenie światła).
 
Przeciętny, codzienny człowiek może stanowić różnicę, nawet bez wzmiankowania w poemacie: wiara w Boga jest sprawą ludzką.
Nie robi to różnicy w dali rozległej,
Tak samo przychodzą pory roku…
(Dwa światy). Możemy porównać Piosnką posłużenie, gdzie ptaszę, nawet jeśli się ukarża na długość kazania regularnego kaznodziei, świętuje wtedy, kiedy ludzie.
 
Bóg czy Ojciec Niebieski, słowa te przynależą z ludzką pojęciowością, a ta bywa, że jest różna, a też z czasem się zmienia. Legat jasno nawiązuje do Starożytności. Zaimek nieokreślony kieruje do czasu przed chrześcijaństwem, kiedy pojęcie jednej ojcowskiej postaci w niebie nie było powszechne:
Legaty twe, słodkie, mam dwa;
Dar miłości jednym —
Ojciec jakiś w Niebie by rad,
Jak by Mu przeznaczyć;.
 
Przez pojęciowość rozumiem ludzką zdolność opisywania i odnoszenia się do rzeczywistości przy pomocy pojęć, czyli koncepcji o doświadczeniu, wiedzy, supozycji, a też kreatywności (porównajmy SŁOWNIK MERRIAM-WEBSTER W SIECI).
 
Bezpieczni w alabastrowych swych izbach pokazują sposób uprawiania wiary jako rzecz ludzką i nie zawsze mądrą. Wiersz nie jest o chrześcijaństwie. Fraza the members of the resurrection” lokalizuje, odnosi się do konkretnego otoczenia. Chrześcijaństwo było globalne już w czasach Emily Dickinson, co więcej, według tego wyznania nie wszyscy ludzie mający dostąpić zbawienia już się urodzili, i do dziś.
 
Pomyślmy o antycznym Egipcie. Ludzie nie mieli jak wierzyć, że zmumifikowane ludzkie szczątki mogły kiedykolwiek odzyskać funkcje życiowe. Porównajmy:

Fraza krokiew z satyny, z kamienia dach wygląda na paralelę między niepraktyczną konstrukcją a udawaną wiarą.
 
Na koniec, słówko „Bóg” może być słownikowym hasłem. Spróbujmy SŁOWNIKA WEBSTERA 1828.
Blady mój towarzyszu, o mnie wątp!
Gdy i Bóg by uraczony
Umiłowania owego cząstką
Co tobie nie poskąpiono.
(Ustępstwo).

SENS SŁOWA I LUDZKIE DOŚWIADCZENIE ŻYCIOWE

 
Jest w pracach Emily Dickinson słówko brane o wiele nazbyt neurofizjologicznie, a słówkiem tym jest pain, rzeczownik pospolity.
You left me boundaries of pain
Capacious as the sea,
Between eternity and time,
Your consciousness and me.
(Legat).
 
Granice jak wyżej mogą być tylko bezsensowne, dla doznania fizycznego. Nawet jeśli człowiek nie miał doświadczenia z bólem poważniejszego niż ból mleczaka, człowiek wie, że nie da się doznań fizycznych przekazywać, czy nimi zamieniać. Wcześnie w życiu uczymy się, że nasze ciała są indywidualne.
 
Język angielski ma jednak frazę to take the pains, by wyrażać świadomy wysiłek. Ten nie musi przynosić fizycznego, psychologicznego, czy bólu jakiegokolwiek dosłownie. Co do greki, możemy porównać barymochthos, pracochłonny.
 
Starożytne BARYS mogło znaczyć ciężki, zarówno jak głęboki, czy mocny: pojęcie stosowało się dla masy, długości i natężenia, także z efektem nasilenia, jak w barathrodes, znaczącym otchłanne dla morza, lub przepaścista dla drogi czy ścieżki; zobaczmy NARZĘDZIE SŁOWNIKOWE PERSEUSZ. Fraza bareia prosodia oznaczała GRAWIS, cechę lingwistyczną.
 
Dzisiaj, możemy przeczytać o fragmentarycznym kanonie z antycznymi greckimi epigramatami, który Uniwersytet Yale nabył w roku 1996. Przekazuje on opowieść o poecie, który przeżywszy „funta lat”, pracując nad jakąś pracochłonną gramatyką, szedł do Hadesu — radzić zmarłym. Kevin Wilkinson interpretuje ów „funt lat” jako 70 lat życia PALLADASA.

Dla Bolenia tajemnicy, możemy spróbować pomyśleć o języku jako narzędziu kognitywnym. Emily Dickinson byłaby prekursorką takiego użytku, a ból nie ma tu jak być dosłownie bólem.
Bolenie ma jakąś pustkę;
Wskazać o sobie nie umie,
Kiedy nastało, czy może,
Gdy go nie było, był choć dzień.
 
Samo jest przyszłością swoją,
A gdy bez okoliczności,
Przeszłość zna przysposobioną
Dla czasów bolenia nowszych.
 
Nie ma bólu, fizycznego czy psychologicznego, bez świadomości jego początków i źródła, u ludzi zdolnych pisać. Jeżeli spojrzymy na językowe paradygmaty, zauważymy że czasowniki jak polskie boleć nie mają Strony Biernej. Nie mówimy *jesteśmy boleni. W tabeli koniugacji, miejsca dla Strony Biernej będą puste.
 
Podejmując implikację kognitywną: nie musimy się uczyć wszystkiego z doświadczenia. Szczególnie uczynienie życia bolesnym nie uczyniłoby go znaczącym.
 
Emily Dickinson była kognitywna względem przedimków, a oraz the. Werset I like a look of agony w Naprawdę, przeczy upodobaniu: mielibyśmy tu the look of agony. Konanie jest homely, wiersz jest o zwykłym umieraniu.
I like a look of agony,
Because I know it’s true;
Men do not sham convulsion,
Nor simulate a throe.
 
The eyes glaze once, and that is death.
Impossible to feign
The beads upon the forehead
By homely anguish strung.
 
Jest kognitywnie dość prowokującą, myśl o tym świecie bez śmierci; myśl, czy byłaby osoba skłonna pozostać na tej planecie na wieczność. Dalej o przedimkach, I lost a world (Zawieruszony) nie ogłasza końca świata, the end of the world.
 
Dla słówka to like możemy się zwrócić do WEBSTERA 1828, STRONA 54. Za Szekspirem, ma sens jak naśladować; za Lockiem, wybrać.
 
Kognitywną indywidualność w obrazowaniu świata widać w Zachodu Słońca morzu. Morze Żółte jest na Dalekim Wschodzie, lecz Rzeka Żółta, aby dostarczyć mu wód, nadpływa — równie geograficznie — z zachodu.
 
Ludzkie mapowanie kognitywne jest antropocentryczne o ile uwzględnia punkt widzenia osoby mapującej. Myślenie o każdym człowieku na świecie nie zdarza się często, a mogłoby nawet być dziwnym, kiedy uwaga jest na lokalną faunę lub florę.
 
W Kwieciu maja, fraza every human soul odnosi się do wszystkich w okolicy.
Next to the robin
In every human soul.
 
W mowie codziennej także dziś, fraza nikt nie wie mówiłaby raczej nikt dokoła nie wie.
 
W codziennym życiu, mało co jest bardziej prozaiczne niż odkurzanie książek. Kreślenie wersów o prozie życia przynależy z geniuszem (weźmy pióro i papier, i spróbujmy). Tutaj, osoba poetycka czyta, gdy nadchodzi czas na odkurzanie. Przerwanie ciekawej lektury wymaga pewnego samozaparcia, stąd ustępstwo.
 
W internecie możemy znaleźć próby interpretacji tych wersów jako afektu autorki dla człowieka (THE PROWLING BEE), ale osoba poetycka musiałaby być bardzo zarozumiała, aby zakładać realny związek z Bogiem.
Gdy i Bóg by uraczony
Umiłowania owego cząstką
Co tobie nie poskąpiono.
 
Nie ma dowodów, iż Emily Dickinson żywiła takie przekonanie. Względem ludzkiej miłości i Boga, są jej poetyckie utwory Dowód oraz Zmartwychwstanie.
 
W Dowodzie, chrześcijańskie zbawienie jest nadzieją dwojga kochających się ludzi, by się znów spotkać. W Zmartwychwstaniu, osoba poetycka obrazuje takie spotkanie, przed Bogiem sędziującym. Bóg jest istotą inną od ludzkiej, także duchowo.
 
Pośród atrybutów z ludźmi dzielonych, Bóg jest w każdej filozofii bądź religii istnością o własnej woli i afekcie. Nikt nie bierze sprawiania Bogu przyjemności za pewnik. Na szczęście, pierwszy wers Ustępstwa ma wskazówkę: my dim companion. Jest dim capacity for wings oraz fear too dim, w poezji Emily Dickinson; są dim, long-expectant eyes oraz dim countries; jest dim sounding oraz dim border star; dimity in convictions, dimities of blue, oraz dimming in thought, a także traits dimmer than a lace — ale nie ma dim persons czy people, osób czy ludzi.
 
Co może ulec przymgleniu, z czasem? — Druk. A companion może być leksykonem, podręcznikiem, lub kompendium. Osoba poetycka nie spodziewa się swojego imienia w pisemnym źródle, które ma dla Boga definicję (content może też być treścią książki). Moim podejrzanym jest WEBSTER Z ROKU 1828, STRONA EKSPOZYCJI 834, hasło God.
 
Względem sprawiania przyjemności ludziom, dar z kurzu mógłby być tylko śmieszny. Nigdy nie było tak biednych ludzi.

RZECZYWISTOŚCI JĘZYKOWE

 
Poezja bywa tłumaczona. Znaczy to, że zaczyna ona istnieć w więcej niż jednej językowej rzeczywistości. Rzeczywistość ta nie zawsze jest wynikiem kognitywnym, czego dowieść potrafi rodzaj gramatyczny.
 
Nie tylko polski ma owo arbitralne gramatyczne przypisanie, co go nikt seksualnie nie bierze: książki czy rowery nie są dziewczętami lub chłopcami, a jabłka nie są trzecią płcią. Nie myśli się o fraku dla francuskiego cahier, czy sukni dla niemieckiej Zeitschrift.
 
Prócz innych prac, wykonuję tłumaczenia z amerykańskiego na polski; proszę pozwolić, żebym skupiła się na tym.
LULU.COM/SPOTLIGHT/TERESAPELKA
 
Przy przekładzie poezji Emily Dickinson, rodzaj gramatyczny pszczoły wymaga świadomego podejścia. Po polsku pszczoła to ona. Ażeby nie „re-orientować” wersów „seksualnie”, tłumacz może musieć pójść „w górę rodzinnego drzewka”, którym tu są Apidae.
 
W Apoteozie używam polskiego trzmiela, gramatycznie męskiego. W humorystycznym Panu pszczole daję biologicznej taksonomii prefiks jak dla ludzkich imion. Polski nie wymaga dużych liter dla takich bajkowych fraz, choć Mr. Bee po angielsku i owszem. Dwa światy mają polskiego brzmika, jako że
To rozłąka z jego różą
Jemu jest katorgą.
 
Ścieżka wiedzie także „w górę rodzinnego drzewka” dla przekładu bobolinka. To lokalne nazwanie północnoamerykańskie, jak widzimy je w Piosnką posłużeniu, formalnie bywa tłumaczone na sposoby sugerujące Środkowy lub Daleki Wschód: polskie ryżojad oddaje pseudo-Linneuszową etykietkę Dolichonyx oryzivorus, właściwie żart. W Ameryce bobolinki są znane z jedzenia ogółem ziaren i insektów.
 
Neologizm dolichonyx jest grecko-łacińską mieszanką. Morfem dolicho– pochodzi od greckiego dolichos, znaczącego „długi”. Łacińskie -nyx tworzyłoby jednak „podługowaty”.
 
Konstrukt jak oryzivorus może i dawałby królestwu zwierząt nowy rząd, gdyby nie było problemu dowieść, że są ranivora: mamy liczbę mnogą, omnivora, carnivora, czy herbivora, bo zdolne się poruszać formy życia nie lubią przesadnych ograniczeń w stylach żywienia. Proszę sprawdzić ŁACIŃSKI SUFIKS -VORUS w Wikipedii.
 
Etykietkę tę utworzono po śmierci Linneusza. Oryginalne Regnum Animale jej nie ma. Wiele języków przyjęło nazwę lokalną i oryginalną, bobolink; proszę zobaczyć na WIKISPECIES: BOBOLINK. Na szczęście, bobolinki mają dużą i międzynarodową rodzinę, Passeriformes. Po polsku, krewniacy to wróblowe.
 
Wracając do rodzaju gramatycznego, śmierć jest rodzaju męskiego w angielskim, a żeńskiego w polskim, lecz zrozumiale nie ma roli seksualnej nawet uosobiona. Przekład może po prostu użyć rodzaju gramatycznego, jak w Rydwanie:
A że się dla Śmierci zatrzymać nie mogłam,
Ona dla mnie postój zrobiła uprzejmie…
 
Egzystencja poszła różnymi ścieżkami, od swych antycznych początków. Polska egzystencja przyjęła znaczenie życia codziennego, często jako część frazy szara (ponura, zwykła) egzystencja. To polskie istnienie kolokuje bardziej z filozofią. W liczbie mnogiej mogłoby jednak implikować więcej niż jedną ludzką istotę. Ażeby oddać angielską liczbę mnogą, existences, możemy odwołać się do stylów istnienia, istnienia może i nie jeden styl, jak w Boję się?
 
Polski i amerykański różnią się w ujmowaniu części ciała. Amerykański będzie mieć fingers oraz toes. Polski ogółem wyspecjalizowane części kończyn, palce, zarówno u rąk jak stóp; stąd dłonie w moim przekładzie Umierania.
 
Na koniec, polska rzeczywistość językowa ma dziś znacznie więcej nakazów niż amerykańska. W roku 1996 RADA JĘZYKA POLSKIEGO stała się oficjalnym ORGANEM REGULACYJNYM dla polskiego. Rada zdecydowała o czasowniku „wziąść”. Angielskie to take występuje w poezji Emily Dickinson.
 
Sprawa dotyczy polskiego [ą] i [ę], wraz ze zjawiskiem językowym jak „pasywna welarność”. Profesor JAN MIODEK wywodzi polski czasownik „wziąść” od „proto-słowiańskiego” „vzęti”, ale ani rosyjski, ani czeski, słowacki, czy inny słowiański język [ę] nie ma. Owa „proto-słowiańszczyzna” pewnie była matką jedynie polskiego języka.
 
Owo „proto-polskie” [ę] musiałoby zniknąć zanim powstało pierwsze pisemne źródło po polsku, a pojawić się ponownie gdzieś tak około Renesansu. Zobaczmy staropolskie Day ut ia pobrusa, a ti poziwai w WIKIMEDIACH.
 
Pojawienie się [ę] na Litwie zbiega się w czasie z POLSKO-LITEWSKIM KRÓLESTWEM, a polskie [ę] nadal występuje w zapisach wraz z innymi wpływami francuskimi poprzez UNIWERSYTET JAGIELLOŃSKI.
 
Względem pasywnej welarności, polskie słówka mające w bezpośrednim następstwie dwa tylnojęzykowe dźwięki mowy, zawsze mają w sylabach akcentowanych trzeci taki dźwięk. Możemy porównać kształty słowne jak pć, gć, siąść, przeć. W pć i gć, literka „i” przynosi dźwięk jak [j] w słówku year. Pomysłem Rady jest zezwalać na następstwo dwóch tylnojęzykowych dźwięków mowy ściśle, wziąć.
 
Świadomość językowa Emily Dickinson nie pozwala na insynuacje o fonologicznej przewinie, stąd zabronione „wziąść” w Chrzcielni miłości. W Naszym wymiarze nocy jest powziąć — akcent wyrazowy pada tu na pierwszą sylabę.
 
„Wziąść” i „powziąć” to formy u większości, o ile nie wszystkich literatów jej czasów. Pozostają tymi, których nauczyłam się i używam ja. Wziąć wywołuje nasalizację. Aby jej uniknąć, potrzebny jest dodatkowy artykulacyjny wysiłek, co skutkuje przeważnie spowolnieniem lub segmentacją mowy.
 
Ludzie ciekawi fonemiki, czy dla nauki języka, czy poezji, mogą zechcieć zobaczyć moje arkusze czasowników nieregularnych.

OSOBOWOŚĆ A PISARSTWO

 
Przeczytałam ładnych parę analiz o pisarzach. Różniły się one jak ich autorzy, a działalność własna komentatora zazwyczaj wpływała na jego czy jej obraz osoby językowo kreatywnej. Ludzie którzy nie byli autorami wyraźnie dozwalali na więcej spekulacji nad umysłem i zachowaniem. Plotce lub opinii zdarzało się przypisywać pisarstwu nawet szaleństwo bądź narkotyki, dość potężne odia.
 
Jestem lingwistką i pragmatyczką. Dla mnie aktywność językowa to sprawa zwykła i normalna; także mój chleb, w przeliczeniu za słowo czy plik w translacji. Nie potrzebuje ona zjawisk nadnaturalnych, czy aberrujących od normy. Mówiąc prosto: jedni lubią piec chleb, inni robić podkowy, a niektórzy lubią parać się słowy.
 
Ze strony prostych faktów, pisarstwo Emilii Dickinson jest trzeźwe. Jej wyobrażeniowość jest leksykalna, jej styl nie ma wielosłowności, repetytywnej fonemiki, czy błędów anafory jakie możemy znaleźć u osób zaburzonych umysłowo bądź uzależnionych. Jej twórczość ma świadomość osoby poetyckiej jako narzędzia, a językową naiwnością nie zajmuje się wcale.
 
Odnośnie do samotniczych zwyczajów, jest stan skupienia, któremu odosobnienie i cisza sprzyjają. Jest szczególnie pożądany dla pracy językowej; pochłonięcie językową materią umie przynosić naturalne, emocjonalne i intelektualne nagrody. Jak nie podejrzewa się pustelników, autorzy także nie mają na celu obrażania świata. Odosobnienie nie musi oznaczać samotności, a nie ma też jak być stanowiskiem ponad ludźmi:
Na rozum, w niebiesiech
Będziemy jakoś kwita,
Z równaniem jakimś lepszym;
Ale co z tego?
(Na rozum, świat jest krótki). Życzę przyjemności: darem Emilii Dickinson była zdolność łączenia językowej wprawy z prostym urokiem mowy, do czego możemy powrócić pomimo druku Johnsona.

LIFE | ŻYCIE

Thomas H. Johnson and Ralph W. Franklin, their editions of 1955 and 1998, are marked as J poem number and Fr poem number respectively.

 

Feel welcome to read,
Why the first print? | Dlaczego pierwodruk?

 

(1) I. SUCCESS: SUKCES
J poem 67 | Fr poem 112

Success is counted sweetest
By those who ne’er succeed…

 

Sukces ma smak najsłodszy

Dla tych, co nie górują…

 

(2) II. OUR SHARE OF NIGHT TO BEAR
J poem 113 | Fr poem 116

Our share of night to bear,
Our share of morning…

 

Nieść nasz wymiar nocy,
Nasz wymiar jutrzenki…

EBOOK, 1ST SERIES

All this website English language content for the First Series; 203 pages in electronic format, Creative Commons Attribution License 2.5.
DOWNLOAD,
or view this site in print format, over the Internet Archive
EMILY DICKINSON, FIRST SERIES.

(3) III. ROUGE ET NOIR
J poem 139 | Fr poem 89

Soul, wilt thou toss again?
By just such a hazard…

 

Duszo, czy znów będziesz ciskać?
Przez samo takie ryzyko…

 

(4) IV. ROUGE GAGNE
J poem 172 | Fr poem 170

‘T is so much joy! ‘T is so much joy!
If I should fail, what poverty…

 

Wesele jakie! Jakie wesele!
A jak przegrana, jaka mizeria…

 

(5) V. GLEE! THE GREAT STORM IS OVER
J poem 619 | Fr poem 685

Glee! The great storm is over!
Four have recovered the land…

 

Koniec burzy piekielnej nareszcie!
Do lądu uporało się czterech…

 

(6) VI. IF I CAN STOP ONE HEART FROM BREAKING
J poem 919 | Fr poem 982

If I can stop one heart from breaking,
I shall not live in vain…

 

Jeśli jedno od upadku uchronię serce,
Na darmo żyć nie będę…

 

(7) VII. ALMOST: PRAWIE!
J poem 90 | Fr poem 69

Within my reach!
I could have touched…

 

W zasięgu dłoni!
W dotyku mocy…

 

(8) VIII. A WOUNDED DEER LEAPS HIGHEST
J poem 165 | Fr poem 181

A wounded deer leaps highest,
I’ve heard the hunter tell…

 

Jeleń zraniony, skacze najwyżej,
Jak mówi łowca, słyszałam…

 

(9) IX. THE HEART ASKS PLEASURE FIRST
J poem 536 | Fr poem 588

The heart asks pleasure first,
And then, excuse from pain…

 

Przyjemności pragnie wpierw serce,
Potem, od bolenia wymówki…

 

(10) X. IN A LIBRARY: W BIBLIOTECE
J poem 371 | Fr poem 569

A precious, mouldering pleasure ‘t is
To meet an antique book…

 

Cenną a kruchą jest mi przyjemnością
Antycznej księgi druku napotkanie…

 

(11) XI. MUCH MADNESS IS DIVINEST SENSE
J poem 435 | Fr poem 620

Much madness is divinest sense
To a discerning eye…

 

W szaleństwie wiele jest duchowego zamysłu
Oku spostrzegawczemu…

 

(12) XII. I ASKED NO OTHER THING
J poem 621 | Fr poem 687

I asked no other thing,
No other was denied…

 

Niczego innego nie prosiłam,
Innego nie broniono niczego…

 

(13) XIII. EXCLUSION: ZASTRZEŻENIE
J poem 303 | Fr poem 409

The soul selects her own society,
Then shuts the door…

 

Dusza wybiera towarzystwo swoje
Potem drzwi zamyka…

 

(14) XIV. SECRET: SEKRET
J poem 89 | Fr poem 68

Some things that fly there be, —
Birds, hours, the bumble-bee…

 

Są takie, co umykają wiele —
Godziny, ptaki, trzmiele…

 

(15) XV. THE LONELY HOUSE: SAMOTNY DOM
J poem 289 | Fr poem 311

I know some lonely houses off the road
A robber ‘d like the look of…

 

Od tej drogi, znam domy samotne
Co rabuś by sobie upodobał…

 

(16) XVI. TO FIGHT ALOUD IS VERY BRAVE
J poem 126 | Fr poem 138

To fight aloud is very brave,
But gallanter, I know…

 

Odważnie jest walczyć głośno,

Lecz wiem, jeszcze przystojniej…

 

(17) XVII. DAWN: ŚWITANIE
J poem 347 | Fr poem 679

When night is almost done,
And sunrise grows so near…

 

Kiedy noc prawie dokonana
A słońca wschód rośnie z bliska…

 

(18) XVIII. BOOK OF MARTYRS: KSIĘGA MĘCZENNIKÓW
J poem 260 | Fr poem 323

Read, sweet, how others strove
Till we are stouter…

 

Czytaj, skarbie, jak walczyli,
Zanim my silniejsi…

 

(19) XIX. THE MYSTERY OF PAIN: BOLENIA TAJEMNICA
J poem 650 | Fr poem 760

Pain has an element of blank;
It cannot recollect…

 

Bolenie ma jakąś pustkę;
Wskazać o sobie nie umie…

 

(20) XX. I TASTE A LIQUOR NEVER BREWED
J poem 214 | Fr poem 207

I taste a liquor never brewed,
From tankards scooped in pearl…

 

Nigdy warzony, napój popijam
Z kielichów perłą sadzonych…

 

(21) XXI. A BOOK: KSIĘGA JAKA
J poem 1587 | Fr poem 1593

He ate and drank the precious words,
His spirit grew robust…

 

Posilił się i upoił słowy cennymi
Wzrósł w krzepę jego duch…

 

(22) XXII. I HAD NO TIME TO HATE
J poem 478 | Fr poem 763

I had no time to hate, because
The grave would hinder me…

 

Nie miałam czasu dla nienawiści –
Grób byłby ograniczał mnie…

 

(23) XXIII. UNRETURNING: BEZPOWROTNIE
J poem 107 | Fr poem 152

‘T was such a little, little boat
That toddled down the bay…

 

Taka mała, mała łódka
Zatoczką dyrdała…

 

(24) XXIV. WHETHER MY BARK WENT DOWN AT SEA
J poem 52 | Fr poem 33

Whether my bark went down at sea,
Whether she met with gales…

 

Czy ma barka zatonęła w morzu,
Czy wichury napotkała…

 

(25) XXV. BELSHAZZAR HAD A LETTER
J poem 1459 | Fr poem 1487

Belshazzar had a letter, —
He never had but one…

 

Baltazar dostał pismo —
Jedno miał wszelako…

 

(26) XXVI. THE BRAIN WITHIN ITS GROOVE
J poem 556 | Fr poem 563

The brain within its groove
Runs evenly and true…

 

Mózg we własnych zagłębieniach
Statecznie się ma, rzetelnie…

One Hour Translation Agency

“The more simple any thing is, the less liable it is to be disordered”, Thomas Paine.
SEE TRAVEL IN GRAMMAR

NATURE | NATURA

The index shows first print, along with numbers assigned by Thomas H. Johnson and Ralph W. Franklin in their editions of 1955 and 1998, as J poem number and Fr poem number respectively. For further details, please refer to Wikipedia list of Emily Dickinson’s poems.

 

Feel welcome to read,
Why the first print? | Dlaczego pierwodruk?

*****

(1) I. NEW FEET WITHIN MY GARDEN GO
J poem 99 | Fr poem 79

New feet within my garden go,
New fingers stir the sod…

 

Nowe chodzą stopy po moim ogrodzie,
Myszkują w darni palce nowe…

 

(2) II. MAY-FLOWER: KWIECIE MAJA
J poem 1332 | Fr poem 1357

Pink, small, and punctual,
Aromatic, low…

 

Jak punkcik; różowa,
Tycia, rozpachniona…

 

FREE E-BOOK

All this website English language content for the First Series; 203 pages in electronic format, Creative Commons Attribution License 2.5.
DOWNLOAD
or view site print content over the Internet Archive,
EMILY DICKINSON, FIRST SERIES

E-BOOK

All this website Polish language content for the First Series: cała polska zawartość tej witryny dla pierwszej kolekcji; 228 stron formatu elektronicznego, licencja Creative Commons Attribution 2.5.
ZAKUP | PURCHASE: $ 1.99

(3) III. WHY: DLACZEGO?
J poem 155 | Fr poem 217

The murmur of a bee
A witchcraft yieldeth me…

 

To pszczoły pomrukiwanie
Nadaje mi czarowanie…

 

(4) IV. PERHAPS YOU’D LIKE TO BUY A FLOWER
J poem 134 | Fr poem 92

Perhaps you’d like to buy a flower?
But I could never sell…

 

A może tobie by kwiat kupić?
Ale ja nie mam na sprzedaż…

 

(5) V. THE PEDIGREE OF HONEY
J poem 1627 | Fr poem 1650

The pedigree of honey
Does not concern the bee…

 

Miodu znacznik firmowy
Nie kłopocze pana pszczoły…

 

(6) VI. A SERVICE OF SONG: PIOSNKĄ POSŁUŻENIE
J poem 324 | Fr poem 236

Some keep the Sabbath going to church;
I keep it staying at home…

 

Jedni idą w szabas do kościoła,
A ja w domu przestrzegam…

 

(7) VII. THE BEE IS NOT AFRAID OF ME
J poem 111 | Fr poem 113

The bee is not afraid of me,
I know the butterfly…

 

Pszczoła się mnie nie boi
Znam się z motylem…

 

(8) VIII. SUMMER’S ARMIES: LETNIE ZASTĘPY
J poem 64 | Fr poem 162

Some rainbow coming from the fair!
Some vision of the world Cashmere…

 

Tęcza wraca z kiermaszu właśnie!
Widok, jak na światowy kaszmir…

 

(9) IX. THE GRASS: TRAWY
J poem 333 | Fr poem 379

The grass so little has to do, —
A sphere of simple green…

 

Trawy zajęcia mają tyle —
Proste grono zieleni…

 

(10) X. A LITTLE ROAD NOT MADE OF MAN
J poem 647 | Fr poem 758

A little road not made of man,
Enabled of the eye…

 

Dróżka, co jej nie zrobił człek,
Oku dostępna…

 

(11) XI. SUMMER SHOWER: LETNI KAPUŚNIACZEK
J poem 794 | Fr poem 846

A drop fell on the apple tree,
Another on the roof…

 

Kropelka na jabłonkę spadła,
Na dach kolejna…

 

(12) XII. PSALM OF THE DAY: CHORAŁ DNIA
J poem 122 | Fr poem 104

A something in a summer’s day,
As slow her flambeaux burn away…

 

Jest coś takiego w dobie letniej,
Powolne jak żaru jej gaśnięcie…

 

(13) XIII. THE SEA OF SUNSET: ZACHODU SŁOŃCA MORZE
J poem 266 | Fr poem 297

This is the land the sunset washes,
These are the banks of the Yellow Sea…

 

Ląd, co go zachód słońca obmywa,
Brzegi Żółtego Morza…

 

(14) XIV. PURPLE CLOVER: PĄSOWA DZIĘCIELINA
J poem 380 | Fr poem 642

There is a flower that bees prefer,
And butterflies desire…

 

Jest kwiatek, co go pszczoły wolą,
Motyle pożądają…

 

(15) XV. THE BEE: PAN PSZCZOŁA
J poem 1224 | Fr poem 1213

Like trains of cars on tracks of plush
I hear the level bee…

 

Jak sznur wagonów na szynach z pluszu,
Pana pszczołę ospałego słyszę…

 

(16) XVI. PRESENTIMENT: PRZECZUCIE
J poem 764 | Fr poem 487

Presentiment is that long shadow on the lawn
Indicative that suns go down…

 

Przeczucie to na trawniku cień ten długi,
Co mówi, że zachodzą słońca…

 

(17) XVII. AS CHILDREN BID THE GUEST GOODNIGHT
J poem 133 | Fr poem 127

As children bid the guest good-night,
And then reluctant turn…

 

Jak dzieci, kiedy mówią gościom dobranoc,
I z ociąganiem się odwracają…

 

(18) XVIII. ANGELS IN THE EARLY MORNING
J poem 94 | Fr poem 73

Angels in the early morning
May be seen the dews among…

 

Aniołki, wczesnym rankiem
Widać między rosami…

 

(19) XIX. SO BASHFUL WHEN I SPIED HER
J poem 91 | Fr poem 70

So bashful when I spied her,
So pretty, so ashamed…

 

Nieśmiała tak, gdy ją wyśledziłam!
Ładna tak, a tak wstydliwa…

 

(20) XX. TWO WORLDS: DWA ŚWIATY
J poem 620 | Fr poem 686

It makes no difference abroad,
The seasons fit the same…

 

Nie robi to różnicy w dali rozległej,
Tak samo pasują pory roku…

 

(21) XXI. THE MOUNTAIN: GÓRA
J poem 975 | Fr poem 970

The mountain sat upon the plain
In his eternal chair…

 

Górski masyw siadł na równinie,
Siedzisku jego wiecznym…

 

(22) XXII. A DAY: DZIEŃ
J poem 318 | F poem 204

I’ll tell you how the sun rose, —
A ribbon at a time…

 

Powiem ci, jak słońce wstało —
Wstążeczka po wstążeczce…

 

(23) XXIII. THE BUTTERFLY’S ASSUMPTION-GOWN
J poem 1244 | Fr poem 1329

The butterfly’s assumption-gown,
In chrysoprase apartments hung…

 

W stylu a priori, motyla szatka,
Co w chryzoprazu wisi komnatkach…

 

(24) XXIV. THE WIND: WIATR
J poem 321 | Fr poem 334

Of all the sounds despatched abroad,
There’s not a charge to me…

 

Z tych, co się szeroko rozlegają dźwięków,
Nie ma mi zawołania…

 

(25) XXV. DEATH AND LIFE: ŚMIERĆ I ŻYCIE
J poem 1624 | Fr poem 1668

Apparently with no surprise
To any happy flower…

 

Najwyraźniej bez zdziwienia
Kwiatka co jest skłonny…

 

(26) XXVI. ‘T WAS LATER WHEN THE SUMMER WENT
J poem 1276 | Fr poem 1312

‘T was later when the summer went
Than when the cricket came…

 

To było później, gdy lato poszło

Niż kiedy przyszedł sobie świerszcz…

 

(27) XXVII. INDIAN SUMMER: INDIAŃSKIE LATO
J poem 130 | Fr poem 122

These are the days when birds come back,
A very few, a bird or two…

 

To w takie dni ptaki wracają
Jeden czy dwa, bardzo niewiele…

 

(28) XXVIII. AUTUMN: JESIEŃ
J poem 12 | Fr poem 32

The morns are meeker than they were,
The nuts are getting brown…

 

Niż były, poranki łagodniejsze
Orzechy pobrązowiały…

 

(29) XXIX. BECLOUDED: NIEPOGODA
J poem 1075 | Fr poem 1121

The sky is low, the clouds are mean,
A travelling flake of snow…

 

Chmury podłe, a niebo jest nisko,
Płatek śniegu podróżny…

 

(30) XXX. THE HEMLOCK: CHOINA
J poem 525 | Fr poem 400

I think the hemlock likes to stand
Upon a marge of snow…

 

Myślę, lubi stać choina
Na śniegowej peryferii…

 

(31) XXXI. THERE’S A CERTAIN SLANT OF LIGHT
J poem 258 | Fr poem 320

There’s a certain slant of light,
On winter afternoons…

 

Jest takie nachylenie światła,

W popołudnia zimowe…

One Hour Translation Agency

“The more simple any thing is, the less liable it is to be disordered”, Thomas Paine.
SEE TRAVEL IN GRAMMAR

LOVE | MIŁOŚĆ

The index shows first print, along with numbers assigned by Thomas H. Johnson and Ralph W. Franklin in their editions of 1955 and 1998, as J poem number and Fr poem number respectively. For further details, please refer to Wikipedia list of Emily Dickinson’s poems.

 

Feel welcome to read,
Why the first print? | Dlaczego pierwodruk?

*****

(1) I. MINE: MÓJ!
J poem 528 | Fr poem 411

Mine by the right of the white election!
Mine by the royal seal…

 

Mój, prytejskim wybierania prawem!
Mój, stemplem królewskim…

 

(2) II. BEQUEST: LEGAT
J poem 644 | Fr poem 713

You left me, sweet, two legacies, —
A legacy of love…

 

Legaty twe, słodkie, mam dwa;
Dar miłości jednym…

FREE E-BOOK

All this website English language content for the First Series; 203 pages in electronic format, Creative Commons Attribution License 2.5.
DOWNLOAD
or view site print content over the Internet Archive,
EMILY DICKINSON, FIRST SERIES

E-BOOK

All this website Polish language content for the First Series: cała polska zawartość tej witryny dla pierwszej kolekcji; 228 stron formatu elektronicznego, licencja Creative Commons Attribution 2.5.
ZAKUP | PURCHASE: $ 1.99

(3) III. ALTER? WHEN THE HILLS DO
J poem 729 | Fr poem 755

Alter? When the hills do.
Falter? When the sun…

 

Zmienić się? Kiedy wzgórza.
Zachwiać? Kiedy słońce…

 

(4) IV. SUSPENSE: SUSPENS
J poem 1760 | Fr poem 1590

Elysium is as far as to
The very nearest room…

 

Błogość to jak stąd
W najbliższy pokój, skąd…

 

(5) V. SURRENDER: USTĘPSTWO
J poem 275 | Fr poem 332

Doubt me, my dim companion!
Why, God would be content…

 

Blady mój towarzyszu, o mnie wątp!
Gdy i Bóg by uraczony…

 

(6) VI. IF YOU WERE COMING IN THE FALL
J poem 511 | Fr poem 356

If you were coming in the fall,
I’d brush the summer by…

 

Jeśli cię oczekiwać jesienią,
Lato pchnęłabym w wymieciny…

 

(7) VII. WITH A FLOWER: Z KWIECIEM
J poem 903 | Fr poem 80

I hide myself within my flower,
That wearing on your breast…

 

W moim kwiatuszku się ukrywam
Co na piersi noszony…

 

(8) VIII. PROOF: DOWÓD
J poem 549 | Fr poem 652

That I did always love,
I bring thee proof…

 

Iż zawsze kochałam,
Przynoszę ci dowód…

 

(9) IX. HAVE YOU GOT A BROOK
J poem 136 | Fr poem 94

Have you got a brook in your little heart,
Where bashful flowers blow…

 

Masz li w serduszku źródełko
Gdzie kwiecie kwitnie nieśmiałe…

 

(10) X. TRANSPLANTED: PRZENIESIENIE
J poem 180 | Fr poem 177

As if some little Arctic flower,
Upon the polar hem…

 

Gdyby kwiatek jakiś arktyczny,
Na polarnym obrąbku…

 

(11) XI. THE OUTLET: UJŚCIE
J poem 162 | Fr poem 219

My river runs to thee:
Blue sea, wilt welcome me…

 

Rzeki mej ku tobie jest bieg:
Morze modre, przyjmiesz ty mnie…

 

(12) XII. IN VAIN: NA PRÓŻNO
J poem 640 | Fr poem 706

I cannot live with you,
It would be life…

 

Żyć z tobą nie mogę,
Byłoby to życiem…

 

(13) XIII. RENUNCIATION: WYRZECZENIE
J poem 322 | Fr poem 325

There came a day at summer’s full
Entirely for me…

 

W pełni lata nadszedł jeden taki dzień
Całkowicie dla mnie jednej…

 

(14) XIV. LOVE’S BAPTISM: CHRZCIELNIA MIŁOŚCI
J poem 508 | Fr poem 533

I’m ceded, I’ve stopped being theirs;
The name they dropped upon my face…

 

Odstąpiono mnie, nie jestem ich;
Imię uronione na mą twarz…

 

(15) XV. RESURRECTION: ZMARTWYCHWSTANIE
J poem 625 | Fr poem 691

‘T was a long parting, but the time
For interview had come…

 

Długa była rozłąka, lecz czas
Na mówienie nadszedł…

 

(16) XVI. APOCALYPSE: APOKALIPSA
J poem 199 | Fr poem 225

I’m wife; I’ve finished that,
That other state…

 

Żoną jestem; zakończyłam
Stan uprzedni…

 

(17) XVII. THE WIFE: ŻONA
J poem 732 | Fr poem 857

She rose to his requirement, dropped
The playthings of her life…

 

Stawiła mu czoła, rzuciła
Żywota jej bawidełka…

 

(18) XVIII. APOTHEOSIS: APOTEOZA
J poem 211 | Fr poem 205

Come slowly, Eden!
Lips unused to thee…

 

Zbliż się nieśpiesznie, Edenie!
Usta cię niezwyczajne…

One Hour Translation Agency

“The more simple any thing is, the less liable it is to be disordered”, Thomas Paine.
SEE TRAVEL IN GRAMMAR

TIME AND ETERNITY | CZAS A WIECZNOŚĆ

The index shows first print, along with numbers assigned by Thomas H. Johnson and Ralph W. Franklin in their editions of 1955 and 1998, as J poem and Fr poem respectively. For further details, please refer to Wikipedia list of Emily Dickinson’s poems.

Feel welcome to read,
Why the first print? | Dlaczego pierwodruk?

*****

(1) I. ONE DIGNITY DELAYS FOR ALL
J poem 98 | Fr poem 77

One dignity delays for all,
One mitred afternoon…

 

Jedna, a dla  wszystkich renoma
Jednaka, zmierzchania spoina…

 

(2) II. TOO LATE: ZA PÓŹNO
J poem 58 | Fr poem 67

Delayed till she had ceased to know,
Delayed till in its vest of snow…

 

Spóźnione, aż przestała wiedzieć,
Spóźnione, aż w szacie śniegów…

EBOOK, 1ST SERIESAll this website English language content for the First Series; electronic format, Creative Commons Attribution License 2.5.
DOWNLOAD
or view site print content over the Internet Archive,
EMILY DICKINSON, FIRST SERIES

EBOOK, 1ST SERIES, IN POLISH

All this website Polish language content for the First Series: cała polska zawartość tej witryny dla pierwszej kolekcji; format elektroniczny, licencja Creative Commons Attribution 2.5.
ZAKUP | PURCHASE: $ 1.99

(3) III. ASTRA CASTRA: GWIAZDY NIECH OBOZUJĄ
J poem 524 | Fr poem 399

Departed to the judgment,
A mighty afternoon…

 

Pod sąd, to wyobcowanie
Życia zmierzchanie potężne…

 

(4) IV. SAFE IN THEIR ALABASTER CHAMBERS
J poem 216 | Fr poem 124

Safe in their alabaster chambers,
Untouched by morning and untouched by noon…

 

Bezpieczni w alabastrowych swych izbach,
Ni światłem poranka, ni południem tknięci…

 

(5) V. ON THIS LONG STORM THE RAINBOW ROSE
J poem 194 | Fr poem 216

On this long storm the rainbow rose,
On this late morn the sun…

 

Na tej burzy tęcza urosła, przeciągłej,
Na tym ranku późnym, to słońce…

 

(6) VI. FROM THE CHRYSALIS: Z POZŁOCI
J poem 129 | Fr poem 142

My cocoon tightens, colors tease,
I’m feeling for the air…

 

Kokon się cieśni, kolory droczą,
Czuciem powietrza szukam…

 

(7) VII. SETTING SAIL: STAWIAMY ŻAGIEL
J poem 76 | Fr poem 143

Exultation is the going
Of an inland soul to sea…

 

Uniesienie to wyprawa
W morze, ducha z wnętrza lądu…

 

(8) VIII. LOOK BACK ON TIME WITH KINDLY EYES
J poem 1478 | Fr poem 1251

Look back on time with kindly eyes,
He doubtless did his best…

 

Na czas popatrz wstecz, spoglądając życzliwie
Jak mógł się starał, bez wątpliwości…

 

(9) IX. A TRAIN WENT THROUGH A BURIAL GATE
J poem 1761 | Fr poem 397

A train went through a burial gate,
A bird broke forth and sang…

 

Wkroczył orszak pogrzebną bramą
A ptaszek piosnką się wyłamał…

 

(10) X. I DIED FOR BEAUTY, BUT WAS SCARCE
J poem 449 | Fr poem 448

I died for beauty, but was scarce
Adjusted in the tomb…

 

Dla piękna umarłam, ale było mnie mało
Upasowanej w grobie…

 

(11) XI. ABOUT MANY THINGS: O SPRAW WIELE
J poem 187 | Fr poem 238

How many times these low feet staggered,
Only the soldered mouth can tell…

 

Ileż razy słabły nogi te korne,
Tylko usta te uspolone mogą rzec…

 

(12) XII. REAL: NAPRAWDĘ
J poem 241 | Fr poem 339

I like a look of agony,
Because I know it ‘s true…

 

Biorę przykład z agonii
Bo wiem, że to prawda…

 

(13) XIII. THE FUNERAL: POGRZEB
J poem 1307 | Fr poem 1363

That short, potential stir
That each can make but once…

 

Krótkie, potencjalne szarpnienie,
Co każdy może, ale jeden raz…

 

(14) XIV. I WENT TO THANK HER
J poem 363 | Fr poem 637

I went to thank her,
But she slept…

 

Podziękować jej poszłam,
Ale spała…

 

(15) XV. I’VE SEEN A DYING EYE
J poem 547 | Fr poem 648

I’ve seen a dying eye
Run round and round a room…

 

Co umiera, widziałam oko
Po pokoju patrzyło wokół…

 

(16) XVI. REFUGE: SCHRONIENIE
J poem 1172 | Fr poem 1246

The clouds their backs together laid,
The north begun to push…

 

Chmurzyska grzbietami się oparły wzajem,
Północ zaczęła naciskać…

 

(17) XVII. I NEVER SAW A MOOR
J poem 1052 | Fr poem 800

I never saw a moor,
I never saw the sea…

 

Nie widziałam nigdy wrzosowiska,
Morza także nigdy nie ujrzałam …

 

(18) XVIII. PLAYMATES: KOMPANI
J poem 231 | Fr poem 245

God permits industrious angels
Afternoons to play…

 

Bóg pracowitym aniołom pozwala
Bawić się w popołudnia…

 

(19) XIX. TO KNOW JUST HOW
J poem 622 | Fr poem 688

To know just how he suffered would be dear;
To know if any human eyes were near…

 

Wiedzieć bodaj jak to znosił, byłoby drogim;
Czy było się tam zbliżyć jakimś ludzkim oczom…

 

(20) XX. THE LAST NIGHT THAT SHE LIVED
J poem 1100 | Fr poem 1100

The last night that she lived,
It was a common night…

 

Noc ostatnia, gdy ona żyła,
Była nocą zwykłą…

 

(21) XXI. THE FIRST LESSON: PIERWSZA LEKCJA
J poem 418 | Fr poem 435

Not in this world to see his face
Sounds long, until I read the place…

 

Nie na tym świecie twarz jego widzieć

Trwa długo, zanim czytam wyimek…

 

(22) XXII. THE BUSTLE IN A HOUSE
J poem 1078 | Fr poem 1108

The bustle in a house
The morning after death…

 

Po domu się krzątanie
W poranek pośmiertny…

 

(23) XXIII. I REASON, EARTH IS SHORT
J poem 301 | Fr poem 403

I reason, earth is short,
And anguish absolute…

 

Na rozum, świat jest krótki,
A katusza bez granic…

 

(24) XXIV. AFRAID? OF WHOM AM I AFRAID?
J poem 608 | Fr poem 345

Afraid? Of whom am I afraid?
Not death; for who is he…

 

Boję się? Lecz kogo ja się boję?
Nie śmierci; któż ona jest…

 

(25) XXV. DYING: UMIERANIE
J poem 692 | Fr poem 715

The sun kept setting, setting still;
No hue of afternoon…

 

Dalej a dalej, słońce się osuwało;

Popołudnia barwy ni jednej…

 

(26) XXVI. TWO SWIMMERS WRESTLED ON THE SPAR
J poem 201 | Fr poem 227

Two swimmers wrestled on the spar
Until the morning sun…

 

Pływaków dwóch względem sportu się mierzyło,

Aż zalśniło poranne słońce…

 

(27) XXVII. THE CHARIOT: RYDWAN
J poem 712 | Fr poem 479

Because I could not stop for Death,
He kindly stopped for me…

 

A że się dla Śmierci zatrzymać nie mogłam
Ona dla mnie postój zrobiła uprzejmie…

 

(28) XXVIII. SHE WENT AS QUIET AS THE DEW
J poem 149 | Fr poem 159

She went as quiet as the dew
From a familiar flower…

 

Ustąpiła cicho jak rosa
Ze znajomego kwiatu…

 

(29) XXIX. RESURGAM
J poem 174 | Fr poem 172

At last to be identified!
At last, the lamps upon thy side…

 

Wreszcie rozpoznawanie!
Wreszcie, przy boku twoim, z lampami…

 

(30) XXX. EXCEPT TO HEAVEN, SHE IS NOUGHT
J poem 154 | Fr poem 173

Except to heaven, she is nought;
Except for angels, lone…

 

Nie dla niebios, niczym jest ona
Nie od aniołów, osamotniona…

 

(31) XXXI. DEATH IS A DIALOGUE
J poem 976 | Fr poem 973

Death is a dialogue between
The spirit and the dust…

 

Śmierć to dialog aby
Ducha z prochem marnym…

 

(32) XXXII. IT WAS TOO LATE FOR MAN
J poem 623 | Fr poem 689

It was too late for man,
But early yet for God…

 

Późno było człowiekowi,
Ale pora młoda Bogu…

 

(33) XXXIII. ALONG THE POTOMAC: Z POTOMAKIEM
J poem 596 | Fr poem 518

When I was small, a woman died.
To-day her only boy…

 

Gdy byłam mała, zmarła kobieta.
Jej syn jedyny, dzisiaj…

 

(34) XXXIV. THE DAISY FOLLOWS SOFT THE SUN
J poem 106 | Fr poem 161

The daisy follows soft the sun,
And when his golden walk is done…

 

Aster polny wałęsa się za słońcem,
A gdy skończony jego spacer złociem…

 

(35) XXXV. EMANCIPATION: EMANCYPACJA
J poem 384 | Fr poem 649

No rack can torture me,
My soul’s at liberty…

 

Torturom nie imać się mnie,
Dusza ma niepodległą jest…

 

(36) XXXVI. LOST: ZAWIERUSZONY
J poem 181 | Fr poem 209

I lost a world the other day.
Has anybody found…

 

Świat jakiś zgubiłam, dni temu parę.
Czy znalazł go ktoś…

 

(37) XXXVII. IF I SHOULDN’T BE ALIVE
J poem 182 | Fr poem 210

If I shouldn’t be alive
When the robins come…

 

A jak bym już nie miała żyć
I by rudzikom było przyjść…

 

(38) XXXVIII. SLEEP IS SUPPOSED TO BE
J poem 13 | Fr poem 35

Sleep is supposed to be
By souls of sanity…

 

Jest o śnie domniemywanym
Od dusz umiarkowanych…

 

(39) XXXIX. I SHALL KNOW WHY, WHEN TIME IS OVER
J poem 193 | Fr poem 215

I shall know why, when time is over,
And I have ceased to wonder why…

 

Kiedy czas się skończy, dlaczego, się dowiem
I dlaczego, nie zastanawiam się więcej…

 

(40) XL. I NEVER LOST AS MUCH BUT TWICE
J poem 49 | Fr poem 39

I never lost as much but twice,
And that was in the sod…

 

Nigdy tyle, co dwa razy nie straciłam,
A wszystko w błoto poszło…

One Hour Translation Agency

“The more simple any thing is, the less liable it is to be disordered”, Thomas Paine.
SEE TRAVEL IN GRAMMAR

THE BRAIN WITHIN ITS GROOVE

The brain within its groove
Runs evenly and true;
But let a splinter swerve,
‘T were easier for you
To put the water back
When floods have slit the hills,
And scooped a turnpike for themselves,
And blotted out the mills!

*****

FREE E-BOOK

All this website English language content for the First Series; 203 pages in electronic format, Creative Commons Attribution License 2.5.
DOWNLOAD
or view site print content over the Internet Archive,
EMILY DICKINSON, FIRST SERIES

E-BOOK

All this website Polish language content for the First Series: cała polska zawartość tej witryny dla pierwszej kolekcji; 228 stron formatu elektronicznego, licencja Creative Commons Attribution 2.5.
ZAKUP | PURCHASE: $ 1.99

*****

Mózg, we własnych zagłębieniach
Statecznie się ma, rzetelnie;
Ale daj drzazdze tu dotrzeć,
A będzie ci ułatwieniem
Odnosić wodę z powrotem,
Jak rozkroi wzgórza potop,
Wciągnie do środka rogatkę
I wymaże młyny z mapy!

First print Life poem XXVI, 26
Johnson poem 556 | Franklin poem 563

 

TRANSLATOR’S NOTE

The verse most probably warns off obnoxious or malicious language use (unless it was to deal with a specific, interpersonal situation); the association with a splinter might have come with the phrase tongue and groove.

 

NOTKA TŁUMACZKI

Wiersz najprawdopobniej przestrzega by nie używać mowy złośliwie czy wstrętnie (o ile nie miał rozwiązać specyficznej sytuacji towarzyskiej); skojarzenie z drzazgą mogło było przyjść z frazą tongue and groove.

 

One Hour Translation Agency

“The more simple any thing is, the less liable it is to be disordered”, Thomas Paine.
SEE TRAVEL IN GRAMMAR

BELSHAZZAR HAD A LETTER

Belshazzar had a letter, —
He never had but one;
Belshazzar’s correspondent
Concluded and begun
In that immortal copy
The conscience of us all
Can read without its glasses
On revelation’s wall.

*****

FREE E-BOOK

All this website English language content for the First Series; 203 pages in electronic format, Creative Commons Attribution License 2.5.
DOWNLOAD
or view site print content over the Internet Archive,
EMILY DICKINSON, FIRST SERIES

E-BOOK

All this website Polish language content for the First Series: cała polska zawartość tej witryny dla pierwszej kolekcji; 228 stron formatu elektronicznego, licencja Creative Commons Attribution 2.5.
ZAKUP | PURCHASE: $ 1.99

*****

Baltazar dostał pismo —
Jedno miał wszelako;
A jego korespondent
Rozeznał i zaczął
W wiecznym swym egzemplarzu
Co nasza moralność
Czyta bez okularów
Na objawień ścianie.

First print Life poem XXV, 25
Johnson poem 1459 | Franklin poem 1487

 

One Hour Translation Agency

“The more simple any thing is, the less liable it is to be disordered”, Thomas Paine.
SEE TRAVEL IN GRAMMAR

WHETHER MY BARK WENT DOWN AT SEA

Whether my bark went down at sea,
Whether she met with gales,
Whether to isles enchanted
She bent her docile sails;

 

By what mystic mooring
She is held to-day, —
This is the errand of the eye
Out upon the bay.

*****

FREE E-BOOK

All this website English language content for the First Series; 203 pages in electronic format, Creative Commons Attribution License 2.5.
DOWNLOAD
or view site print content over the Internet Archive,
EMILY DICKINSON, FIRST SERIES

E-BOOK

All this website Polish language content for the First Series: cała polska zawartość tej witryny dla pierwszej kolekcji; 228 stron formatu elektronicznego, licencja Creative Commons Attribution 2.5.
ZAKUP | PURCHASE: $ 1.99

*****

Czy ma barka zatonęła w morzu,
Czy wichury napotkała,
Czy do jakichś wysp zaczarowanych
Korne żagle skierowała;

 

Jakie cumy mistyczne
Dzisiaj ją trzymają —
To zadanie dla oka
Tam, nad zatoką.

First print Life poem XXIV, 24
Johnson poem 52 | Franklin poem 33

 

One Hour Translation Agency

“The more simple any thing is, the less liable it is to be disordered”, Thomas Paine.
SEE TRAVEL IN GRAMMAR

UNRETURNING: BEZPOWROTNIE

‘T was such a little, little boat
That toddled down the bay!
‘T was such a gallant, gallant sea
That beckoned it away!

 

‘T was such a greedy, greedy wave
That licked it from the coast;
Nor ever guessed the stately sails
My little craft was lost!

*****

FREE E-BOOK

All this website English language content for the First Series; 203 pages in electronic format, Creative Commons Attribution License 2.5.
DOWNLOAD
or view site print content over the Internet Archive,
EMILY DICKINSON, FIRST SERIES

E-BOOK

All this website Polish language content for the First Series: cała polska zawartość tej witryny dla pierwszej kolekcji; 228 stron formatu elektronicznego, licencja Creative Commons Attribution 2.5.
ZAKUP | PURCHASE: $ 1.99

*****

Taka mała, mała łódka
Zatoczką dyrdała!
Takie grackie, grackie morze
Ją w gest odesłało!

 

Taka chciwa, chciwa fala
Ją z brzegu zlizała;
Dostojne ni zgadły żagle,
Iż to mi zmarniała!

First print Life poem XXIII, 23
Johnson poem 107 | Franklin poem 152

 

TRANSLATOR’S NOTE

We may compare a few Latin and Greek words, for Emily Dickinson’s lexical imagery: ἀνάπλυσις, anaplusis, washing or rinsing out; ἀνήλυσις, anelusis, going up, return; λυσις, elusis, step, gait; lenunculus, a small sailing-vessel, bark, skiff (the toddling little boat). Feel welcome to the Commentary: The inspiration with Greek and Latin.

 

NOTKA TŁUMACZKI

Względem leksykalnej wyobrażeniowości Emilii Dickinson, możemy porównać parę łacińskich i greckich słówek: ἀνάπλυσις, anaplusis, wymywanie lub wypłukiwanie; ἀνήλυσις, anelusis, powracanie; λυσις, elusis, krok, sposób chodzenia; lenunculus, mała łódka, barka, skiff (dyrdająca łódeczka). Zapraszam do Komentarza: Inspiracja greką i łaciną.

 

One Hour Translation Agency

“The more simple any thing is, the less liable it is to be disordered”, Thomas Paine.
SEE TRAVEL IN GRAMMAR